Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν στιγμές που δεν έχει συμβεί ακόμη τίποτα, αλλά μέσα σου ξέρεις πως κάτι έχει ήδη αρχίσει.
Είναι εκείνες οι φορές που βρίσκεσαι κοντά του και προσπαθείς να φερθείς φυσιολογικά, ενώ κάθε μικρή λεπτομέρεια σου θυμίζει πως δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος απέναντί σου.
Είναι ο τρόπος που σε πλησιάζει. Η άνεση με την οποία μιλάτε. Η αίσθηση πως ανάμεσα στις λέξεις υπάρχει κάτι που κανείς από τους δύο δε χρειάζεται να εξηγήσει.
Δεν ήταν από εκείνους που χάνονται απ’ το μυαλό σου μέσα στη μέρα. Είχε έναν τρόπο να περνά στην ψυχολογία σου, να αλλάζει τον τρόπο που νιώθεις όταν είναι κοντά σου, σαν να υπήρχε πάντα κάτι λίγο πριν συμβεί.
Η προσμονή έχει έναν δικό της τρόπο να σε κρατά σε εγρήγορση.
Περιμένεις ένα μήνυμα. Μια συνάντηση. Μια στιγμή που ίσως όλα όσα υπάρχουν ανάμεσά σας πάψουν να χρειάζονται προσοχή και έλεγχο.
Γιατί αυτό είναι το δύσκολο.
Όχι να καταλάβεις τι αισθάνεσαι.
Αλλά να βρίσκεσαι απέναντι από έναν άνθρωπο που το αισθάνεται κι εκείνος.
Να ξέρεις πως η απόσταση ανάμεσά σας δεν είναι απόσταση αδιαφορίας, αλλά μια μικρή καθυστέρηση πριν από κάτι που και οι δύο περιμένετε.
Και ίσως γι’ αυτό η ένταση μεγαλώνει.
Γιατί η επιθυμία δε γεννιέται μόνο από την επαφή.
Γεννιέται από την προσμονή της.
Από εκείνες τις στιγμές που το μυαλό επιστρέφει σε μια κίνηση, σε μια κουβέντα, σε μια στιγμή που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί αλλιώς.
Δε θέλεις να μείνει για πάντα έτσι.
Δε θέλεις μόνο τα υπονοούμενα, τα μισά χαμόγελα και τα λόγια που υπόσχονται.
Θέλεις τη στιγμή που δε θα χρειάζεται πια να κρατάτε τίποτα πίσω.
Τη στιγμή που η έλξη δε θα κρύβεται πίσω από λέξεις.
Γιατί κάποια πράγματα έχουν ήδη συμβεί μέσα σου πριν συμβούν πραγματικά.
Και αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή πλευρά της προσμονής.
Το ότι για λίγο ζεις μέσα στη στιγμή που ακόμη περιμένεις.
