Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Κι αν δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια στάλα χαράς, πώς θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν ωκεανό, μου είπες ένα βράδυ. Δεν ήξερα τι να σου απαντήσω. Με στοίχειωσε αυτή σου η κουβέντα. Έκατσα το σκέφτηκα όμως.
Ίσως γι’ αυτό προσπαθούμε τόσο πολύ για εκείνες τις μικρές στιγμές μας ρε αγάπη μου.
Για ένα χαμόγελο στο τέλος μιας δύσκολης μέρας, για μια αγκαλιά που ηρεμεί τα πάντα μας, για λίγα λεπτά που μοιάζουν αρκετά ώστε να ξεχνάμε όσα μας βαραίνουν.
Δεν είναι εύκολο να κρατήσεις τη χαρά. Χάνεται γρήγορα, φοβάται τον θόρυβο, κουράζεται από τις δυσκολίες.
Κι όμως, εμείς, συνεχίζουμε να τη ψάχνουμε.
Γιατί μέσα μας υπάρχει η ελπίδα πως αν καταφέρουμε να σώσουμε αυτές τις μικρές στιγμές, τότε ίσως κάποτε γίνουν κάτι μεγαλύτερο. Τότε ίσως καταφέρουμε να τις κάνουμε ζωή.
Ίσως έτσι χτίζεται αυτό το μαζί.
Όχι με μεγάλες υποσχέσεις και τέλειες μέρες, αλλά με μικρές προσπάθειες να κάνουμε ο ένας τον άλλον λίγο πιο ήρεμο, λίγο πιο φωτεινό, λίγο πιο χαρούμενο.
Και μπορεί να μην έχουμε ακόμη τον ωκεανό, αλλά όσο κρατάμε έστω μια στάλα, υπάρχει ένας λόγος να συνεχίζουμε.
Γιατί στο τέλος ίσως να μη θυμόμαστε μόνο τις μεγάλες στιγμές.
Θα θυμόμαστε εκείνες τις μέρες, που όλα πήγαιναν λάθος αλλά με κάποιο τρόπο μείναμε μαζί!
Τα κουρασμένα «είμαι εδώ», τις σιωπές που δεν πονούσαν, τα γέλια που ήρθαν χωρίς λόγο μέσα στην πιο δύσκολη περίοδο.
Γιατί η χαρά ίσως να μην έρχεται ποτέ ολόκληρη.
Ίσως να φτιάχνεται σιγά σιγά, σαν κάτι εύθραυστο που θέλει χρόνο, υπομονή και δύο ανθρώπους που δεν τα παρατούν εύκολα. Κι αυτοί ίσως είμαστε εμείς.
Κι εγώ δε θέλω μια τέλεια ζωή μαζί σου.
Θέλω μια αληθινή ζωή.
Μια ζωή όπου θα κουραζόμαστε, αλλά θα ξαναπροσπαθούμε, θα χανόμαστε αλλά θα βρίσκουμε πάλι ο ένας τον άλλον.
Μια ζωή που, ακόμη κι όταν πονάει, θα έχει μέσα της αρκετή αγάπη για να αντέξει.
Ίσως τελικά ο ωκεανός να μην εμφανίζεται ξαφνικά.
Ίσως να γεννιέται κάθε φορά που δύο άνθρωποι, μέσα σε όλο το χάος, διαλέγουν ξανά και ξανά να μείνουν μαζί.
Κι αυτοί είμαστε εμείς!
