Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Ξέρεις ποιο είναι το αληθινό πρόβλημα; Όχι τα ψέματα που λες στους άλλους για εμάς. Αυτά, μικρή σημασία έχουν. Άλλωστε, ποιος δεν ωραιοποιεί λίγο μια ιστορία όταν τελειώνει; Ποιος δεν λέει στους γύρω του «δεν πειράζει» ή «δεν ένιωθα και τόσο» για να πείσει τον εαυτό του πως το τέλος δεν πόνεσε;
Το πρόβλημα είναι τα ψέματα που λες σε σένα. Εκείνα τα μικρά, ύπουλα ψέματα που ταΐζεις τη σκέψη σου κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς. Πως δεν ένιωσες, πως δεν σε άγγιξε, πως δεν ήμουν αυτός που περίμενες. Εκείνα τα ψέματα που σε κάνουν να κοιτάς το ταβάνι και να πείθεις τον εαυτό σου ότι “έχεις προχωρήσει”.
Κι όμως, ξέρω.
Ξέρω πως όταν κάποιος σε ακουμπάει όπως εγώ, δεν το ξεχνάς.
Όταν κάποιος σε κοιτάξει με εκείνη τη σιωπή που λέει «είσαι σπίτι μου», δεν την ξεπερνάς.
Μπορεί να το παίζεις δυνατή, ψύχραιμη, λογική, αλλά μέσα σου ακόμα θυμάσαι τον τρόπο που σε φώναζα, το χέρι μου στο σβέρκο σου, το γέλιο σου που έβγαινε μισό γιατί δεν ήθελες να δείξεις πόσο ευτυχισμένη ήσουν.
Δεν σε κατηγορώ που ψεύδεσαι. Είναι η άμυνά σου.
Όμως κάποια στιγμή, όταν όλα γύρω ησυχάσουν, θα σε προδώσει η αλήθεια σου.
Θα τη δεις στα μάτια σου, στον καθρέφτη, σ’ εκείνη τη μικρή ρυτίδα που σχηματίζεται όταν συγκρατείς τα δάκρυά σου.
Και τότε, δεν θα χρειαστεί να πεις τίποτα.
Δεν ήμουν το λάθος σου, ήμουν αυτό που φοβήθηκες να αντέξεις.
Κι όσο κι αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν με αγαπάς πια, να θυμάσαι,
το πρόβλημα δεν είναι τα ψέματα που λες στους άλλους.
Είναι εκείνα που ψιθυρίζεις μέσα σου και, κάθε φορά, τα πιστεύεις λίγο περισσότερο.
