Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους νιώθεις μια σπάνια οικειότητα. Ενώ τους γνωρίζεις τόσο λίγο χρονικό διάστημα, αισθάνεσαι ότι ήταν στη ζωή σου πάντα.
Πώς είναι δυνατόν αυτό, αναρωτιέσαι. Κι όμως. Ο τρόπος που συμπεριφέρονται σε σένα σου δίνει την ώθηση να είσαι και να παραμείνεις ο εαυτός σου.
Γνωρίζεις πως οτιδήποτε κι αν πεις ή κάνεις, σπάνια θα παρεξηγήσουν ή αν σε παρεξηγήσουν, εν τέλει θα στο πουν με εκείνο το ύφος τους, γεμάτο αγάπη και θα σε μαλώσουν σαν να είσαι ένα μικρό παιδί που έκανε αταξία.
Ακόμη κι όταν αγριέψουν, το κάνουν τόσο γλυκά κι εσύ βάζεις τα γέλια, θυμώνοντάς τους ακόμη περισσότερο. Δεν τους ταιριάζει το αυστηρό τους ύφος.
Το έχεις συνδέσει με γλυκές αναμνήσεις, οι οποίες έχουν τη μυρωδιά γλυκών που μοσχομυρίζουν βούτυρο γάλακτος, όπως εκείνα που έφτιαχνε η γιαγιά μας όταν ήμασταν παιδιά.
Η σχέση μας μαζί τους είναι μια σχέση βαθιάς, ανεξήγητης σύνδεσης. Ακόμη κι αν τσακωθούμε με τους ανθρώπους αυτούς, το οικείο που νιώσαμε πάντα θα μας τραβάει κοντά τους.
Και ξανά καβγάδες, χωρισμοί, επανασυνδέσεις.
Μα γιατί γυρνάμε εκεί που πονάμε τόσο; Γιατί πολλές φορές δεν μας λείπει ο άνθρωπος, αλλά ο εαυτός μας όταν ήμασταν μαζί του. Εκείνος ο ανώριμος εαυτός μας που ίσως κανείς άλλος να μην ανεχόταν.
Είναι τόσο δύσκολο στη σημερινή εποχή να είμαστε ο εαυτός μας. Πολλές φορές καταπιεζόμαστε και συμπεριφερόμαστε με τρόπο που δεν θέλουμε πραγματικά, για να κρατήσουμε κάποιον κοντά μας.
Υπάρχει πιο υπέροχο συναίσθημα από το να είσαι και να παραμένεις ο εαυτός σου;
Ισως τελικά αυτό να είναι το νόημα της αληθινής σύνδεσης: να βρεις έναν άνθρωπο δίπλα στον οποίο δεν χρειάζεται να προσποιηθείς τίποτα.
