Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Γκρίνια μου!
Έτσι σε φωνάζω και γελάς. Κάνεις πως θυμώνεις, αλλά ξέρω. Σου αρέσει. Γιατί μέσα σε αυτή τη λέξη κρύβεται κάτι δικό μας. Δεν είναι απλώς η γκρίνια σου. Είναι ο τρόπος που υπάρχεις. Που ζητάς, που διεκδικείς, που δεν αφήνεις τίποτα να περάσει έτσι.
Και να σου πω την αλήθεια; Μου έλειπε αυτό.
Μου έλειπε κάποιος που να νοιάζεται τόσο, που να σε ζορίζει λίγο, που να μην σε αφήνει να βολεύεσαι. Γιατί η δική σου γκρίνια δεν είναι βάρος. Είναι ενδιαφέρον. Είναι εκείνο το “κοίτα με”, το “άκου με”, το “μην με θεωρείς δεδομένη”.
Και δεν σε θεωρώ.
Απλώς καμιά φορά σε χαζεύω και ξεχνιέμαι. Σε κοιτάω και σκέφτομαι πόσο περίεργο είναι που βρέθηκες εδώ. Που έγινες κομμάτι της καθημερινότητάς μου χωρίς να το καταλάβω. Και τότε αρχίζεις… “πάλι δεν άκουσες”, “πάλι αλλού είσαι”, “πάλι τα ίδια”.
Και χαμογελάω.
Γιατί αυτά τα “πάλι” είναι που σε κάνουν εσύ.
Δεν είσαι εύκολη. Δεν είσαι ήσυχη. Δεν είσαι από αυτές που κάθονται στη γωνία και περιμένουν. Είσαι από αυτές που μιλάνε, που αντιδρούν, που ζητάνε χώρο. Και ξέρεις κάτι; Καλώς κάνεις.
Γιατί αν δεν ήσουν έτσι, δεν θα ήσουν εσύ.
Κι εγώ δεν θα ήθελα μια άλλη εκδοχή σου. Πιο ήσυχη, πιο βολική, πιο εύκολη. Θα βαριόμουν. Θα έλειπε αυτό το κάτι που με κρατάει εδώ. Αυτό που με κάνει να θέλω να σε καταλάβω, όχι να σε αλλάξω.
Οπότε ναι.
Γκρίνια μου.
Γκρίνια μου όταν ζητάς περισσότερα. Γκρίνια μου όταν θυμώνεις. Γκρίνια μου ακόμα κι όταν δεν έχεις δίκιο, αλλά το πιστεύεις τόσο που σχεδόν σε πείθω.
Γιατί πίσω από όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν φωνάζει τόσο δυνατά.
Υπάρχει το “σε θέλω εδώ”.
Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.
Οπότε γκρίνιαζε. Μίλα. Πες. Μην το κρατάς μέσα σου.
Κι εγώ θα είμαι εδώ.
Να σε ακούω. Να σε πειράζω. Να σε λέω “γκρίνια μου” και να ξέρω ότι, με έναν περίεργο τρόπο, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ακόμα μαζί.
