Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Στο είχα πει από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα ότι την είχα πατήσει άσχημα μαζί σου. Στο είχα πει ότι είχα δεθεί μαζί σου και σε αγάπησα στην πορεία όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Στο είχα πει ότι δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Στα είχα πει όλα. Δε ντράπηκα να στα πω. Δε δίστασα να τα αποκαλύψω μήπως και με εκμεταλλευτείς, μήπως και δε πάρω πίσω ότι μου αναλογεί.
Με το σε αγαπώ εννοούμε εγώ αγαπώ, εγώ νιώθω όσα νιώθω άσχετα με το τι κάνει ο άλλος. Δεν αγαπάς κάποιον μονάχα αν στο πει πρώτα ο άλλος, ούτε αν σου πει δε σε αγαπάει γυρνάς το διακόπτη και παύεις να τον αγαπάς κι εσύ.
Δε φοβήθηκα για τίποτα. Δεν κουράστηκα να δίνω. Δεν κουράστηκα να περιμένω πότε θα είσαι έτοιμος να μου αφεθείς όσο εγώ. Ακόμα όμως κι αν δεν είσαι εγώ δε θα αλλάξω. Ούτε θα κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Γιατί με το να μην εκφράζομαι τι θα κερδίσω;
Να χω μια ασπίδα για να μην πληγωθώ και να μη θιχτεί ο εγωισμός μου, αν τυχόν δεν αισθάνεσαι το ίδιο;
Με την επιμονή μου και τον τρόπο μου σε κέρδισα. Με ερωτεύτηκες και είχαμε μια ωραία σχέση για ένα μικρό διάστημα. Μικρό μεγάλο δεν έχει και τόση σημασία. Ήταν μια σχέση που δοκιμάστηκε, είχε τα σκαμπανεβάσματά της, έκανε τον κύκλο της και τελείωσε.
Δε μετανιώνω για τίποτα. Αφέθηκα και το έζησα μέχρι εκεί που πήγε. Νιώθω γεμάτη και καλά μέσα μου που ελευθέρωσα τα όσα ένιωθα και ας τελείωσε.
Όλα τα ωραία εξάλλου κάποτε τελειώνουν κι έρχονται τα άσχημα. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα ξανάρθει πάλι κάτι ωραίο και ίσως πιο ωραίο από πριν.
Με τις όποιες όμως συνθήκες και να υπάρχουν ας μη φορτωνόμαστε αισθήματα βαριά, ας μη τα κουβαλάμε μονάχοι μας. Να εκφραζόμαστε και το κάθε συναίσθημα να κουμπώνει εκεί όπου ανήκει.
