Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι κυνηγούν μανιωδώς να μοιάσουν. Ίδιες λέξεις. Ίδιες απόψεις. Ίδιο ύφος. Ίδιες φωτογραφίες. Ίδιες ζωές φτιαγμένες με φίλτρα, σωστό φωτισμό και προσεκτικά τοποθετημένα ψέματα. Άνθρωποι που ξέρουν τι να φορέσουν για να εντυπωσιάσουν, αλλά δεν ξέρουν τι να πουν όταν κάποιος τους κοιτάξει βαθιά στα μάτια και τους ρωτήσει «ποιος είσαι;».
Να προσέχεις.
Ο κόσμος γεμίζει εύκολα από αντίγραφα. Το αυθεντικό πάντα σπανίζει.
Από την τσάντα σου μέχρι τα αισθήματά σου.
Να είσαι εσύ.
Να μη φοράς πράγματα επειδή τα φοράνε όλοι. Να μη λες «σ’ αγαπώ» επειδή έφτασε η στιγμή να ειπωθεί. Να μη γίνεσαι πιο μικρός για να χωράς σε παρέες, σε σχέσεις, σε ανθρώπους που βολεύονται να σε έχουν λιγότερο από αυτό που είσαι.
Ξέρεις τι κουράζει;
Όχι οι δύσκολοι άνθρωποι.
Οι άδειοι κουράζουν.
Εκείνοι που άλλα λένε, άλλα δείχνουν και άλλα κρύβουν. Εκείνοι που αλλάζουν χαρακτήρα ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί τους. Που δεν έχουν προσωπικότητα. Έχουν προσαρμοστικότητα επιβίωσης.
Κι ύστερα μεγαλώνεις.
Και ξαφνικά δεν σε εντυπωσιάζουν οι ακριβές τσάντες, τα μεγάλα λόγια, οι δήθεν ζωές.
Σε εντυπωσιάζει ο άνθρωπος που παραμένει ίδιος όταν κλείνουν οι κάμερες.
Που λέει «φοβάμαι» χωρίς να ντρέπεται.
Που λέει «έκανα λάθος» χωρίς να ψάχνει δικαιολογία.
Που αγαπάει χωρίς στρατηγική.
Που φεύγει όταν πρέπει.
Που μένει όταν πονάει.
Η αυθεντικότητα δεν είναι αισθητική.
Δεν είναι στιλ.
Δεν είναι εικόνα.
Είναι ευθύνη.
Να μπορείς να αντέξεις τον εαυτό σου χωρίς διορθώσεις.
Χωρίς φτιασίδια.
Χωρίς ρόλους.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν σε προδίδουν οι άνθρωποι που δεν σε κατάλαβαν.
Σε προδίδουν οι φορές που εγκατέλειψες εσύ τον εαυτό σου για να γίνεις κάτι πιο εύκολο να αγαπηθεί.
Κι αυτό κοστίζει περισσότερο από οτιδήποτε κουβαλάς πάνω σου.
Από την τσάντα σου μέχρι τα αισθήματά σου.
Να φροντίσεις να είσαι αληθινός.
Ακόμα κι αν ο κόσμος αποφασίσει πως τα αντίγραφα πουλάνε περισσότερο.
