Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σε έναν κόσμο υποκριτών αγίων, να μένεις ανυπόκριτα αμαρτωλός.
Όχι από αντίδραση. Από καθαρότητα.
Υπάρχουν άνθρωποι που φορούν την ηθική τους σαν καλοσιδερωμένο πουκάμισο. Τη βγάζουν μόνο όταν κλείνει η πόρτα, όταν δεν τους βλέπει κανείς, όταν δεν κινδυνεύει η εικόνα τους να λερωθεί.
Μιλούν για αρχές, αλλά προδίδουν στις λεπτομέρειες. Μιλούν για αγάπη, αλλά μετράνε τι θα κερδίσουν. Μιλούν για αλήθεια, αρκεί να μην τους ακουμπάει.
Κι εσύ, κάπου εκεί, μπορεί να νιώσεις ότι πρέπει να μαζευτείς.
Να μιλήσεις πιο χαμηλά. Να θέλεις λιγότερο. Να κρύψεις τον θυμό σου, την επιθυμία σου, τις αποφάσεις σου, ακόμη και τα λάθη σου. Να γίνεις πιο εύπεπτος, πιο καθωσπρέπει, πιο ακίνδυνος για να μη σε σχολιάσουν άνθρωποι που έχουν χτίσει ολόκληρη ζωή πάνω στο να σχολιάζουν.
Μην το κάνεις.
Δεν χρειάζεται να είσαι άψογος για να είσαι έντιμος.
Έντιμος είναι ο άνθρωπος που λέει «έκανα λάθος» χωρίς να ψάχνει έναν αθώο να του το φορτώσει. Που αγαπάει χωρίς να το κάνει επίδειξη. Που φεύγει όταν δεν μπορεί να μείνει σωστά. Που δεν πουλάει την ψυχή του για μια καλή θέση στην κερκίδα των “σωστών”.
Να κρατήσεις τις ρωγμές σου.
Είναι το μόνο σημείο από όπου περνάει η αλήθεια.
Να κρατήσεις την επιθυμία σου, ακόμη κι αν δεν χωράει στα πρέπει τους. Να κρατήσεις την έντασή σου, ακόμη κι αν τους κάνει να νιώθουν άβολα. Να κρατήσεις τη δυνατότητα να αγαπάς με όλο σου το σώμα, χωρίς να απολογείσαι επειδή δεν έμαθες να ζεις χλιαρά.
Η αμαρτία δεν είναι πάντα αυτό που σου έμαθαν.
Μερικές φορές αμαρτία είναι να ζεις μια ζωή που δεν διάλεξες, μόνο και μόνο για να σε πουν καλό άνθρωπο.
Κι αν είναι να σε κρίνουν, ας σε κρίνουν επειδή έζησες αληθινά.
Όχι επειδή έμαθες να φαίνεσαι σωστός.
