Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Έρωτας είναι να μη σε νοιάζει τι θα γίνει αύριο.
Να σε κοιτάω τώρα και να νιώθω πως αν χαθεί αυτό το βλέμμα, χάνεται μαζί του κι ένα κομμάτι μου.
Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και να μην ξέρω αν θα σ’ τα ξαναπιάσω, αλλά να το κάνω σαν να είναι η τελευταία φορά.
Δεν μπαίνει σε πρόγραμμα ο έρωτας, κορίτσι μου.
Δεν κάθεται σε ωράρια και υποχρεώσεις.
Δεν περιμένει να ωριμάσεις, να έχεις χρόνο, να σε βολεύει.
Ο έρωτας έρχεται όταν δεν είσαι έτοιμος.
Και σε κάνει κομμάτια για να σε φτιάξει απ’ την αρχή.
Έτσι σε ερωτεύτηκα.
Όχι επειδή μου έδωσες εγγυήσεις.
Αλλά επειδή δίπλα σου δεν σκεφτόμουν το “μετά”. Δεν με ένοιαζε.
Μου έφτανε το “τώρα”.
Το βλέμμα σου όταν γελάς. Η φωνή σου όταν λες το όνομά μου. Η σιωπή σου όταν κουρνιάζεις πάνω μου σαν να ‘σαι σπίτι.
Δεν με νοιάζει αν αύριο χαθούμε.
Με νοιάζει να σ’ έχω απόψε. Να σε ζήσω.
Όχι από μακριά, ούτε μέσα από λέξεις.
Αλλά με σώμα. Με ανάσα. Με καρδιά που χτυπάει σαν τρελή, μόνο και μόνο επειδή είσαι εδώ.
Εγώ έτσι αγαπάω.
Χωρίς πλάνο, χωρίς εγχειρίδιο, χωρίς στρατηγική.
Μπαίνω με φόρα και πέφτω.
Κι ας πονέσω.
Γιατί έρωτας που δεν φοβήθηκε τον γκρεμό, δεν ήταν ποτέ έρωτας.
Ήταν συμβιβασμός.
Κι εγώ, μαζί σου, δεν θέλω να συμβιβαστώ.
Θέλω να καώ. Να σε ζήσω.
Να μη με νοιάζει τι θα γίνει αύριο.
Αρκεί να είσαι εδώ απόψε.
