Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Κι αν θες να ποντάρεις σε κάτι σε αυτή τη ζωή, πόνταρε στο ότι όλα αλλάζουν. Οι άνθρωποι, οι σχέσεις, τα δεδομένα. Σήμερα είσαι με κάποιον που μοιάζει αιώνιος, αύριο ίσως είναι ξένος. Κι αυτό δεν είναι πάντα κακό· είναι η φύση της ζωής. Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά που έχουμε, όσο κι αν προσπαθούμε να την πολεμήσουμε.
Στις σχέσεις, η αλλαγή πονάει. Γιατί συνδέεσαι, επενδύεις, αφήνεις τον εαυτό σου γυμνό. Και κάποια στιγμή μπορεί να βρεθείς να κοιτάς έναν άνθρωπο που δεν αναγνωρίζεις πια. Να θυμάσαι τα μάτια που σε κοίταζαν με λατρεία και τώρα σε προσπερνούν σαν περαστικό. Όμως εκεί, μέσα σε αυτόν τον πόνο, κρύβεται η αλήθεια: τίποτα δεν μένει ίδιο για πάντα.
Η αλλαγή μπορεί να είναι προδοσία, μπορεί να είναι απομάκρυνση, μπορεί να είναι καινούργια αρχή. Κι εσύ έχεις δύο επιλογές: να μείνεις κολλημένος σε ό,τι χάθηκε ή να αφεθείς στη ροή της. Γιατί η ζωή δεν ρωτάει αν είσαι έτοιμος. Σε αλλάζει, με το ζόρι αν χρειαστεί.
Όσοι μένουν γαντζωμένοι στο «ήταν», χάνουν το «είναι». Κι όσοι τολμούν να αφήσουν πίσω το παλιό, δίνουν χώρο στο καινούργιο να ανθίσει. Η αλλαγή είναι άβολη, σε ξεριζώνει. Αλλά αν δεν σε ξεριζώσει, δεν θα μάθεις ποτέ πού μπορείς να πας.
Κι αν θες να ποντάρεις σε κάτι, πόνταρε στο ότι αυτό που σήμερα μοιάζει δεδομένο, αύριο θα είναι διαφορετικό. Άλλοτε καλύτερο, άλλοτε χειρότερο. Αλλά σίγουρα, ποτέ το ίδιο. Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα κρύβεται όλο το μεγαλείο του έρωτα και της ζωής: το απρόβλεπτο.
Γιατί στο τέλος, δεν νικάει όποιος κρατάει πιο σφιχτά. Νικάει όποιος αντέχει να αλλάζει μαζί με όσα αλλάζουν.
