Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Ήθελες να ζήσω στο ψέμα σου.
Σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, προσεκτικά υφασμένη από ψευδαισθήσεις.
Μια σχέση με γερά θεμέλια ψέματος, έχτισαν διάφορους τοίχους με σκιές που ακόμη προσπαθώ να γκρεμίσω.
Δεν τα έχω καταφέρει.
Βρίσκομαι μέσα τους φυλακισμένος.
Η απώλεια της αθωότητας μου με έκανε να σε κοιτάω διαφορετικά. Όχι μόνο εσένα, αλλά και τα υπόλοιπα άτομα που προσπαθούν να γκρεμίσουν τους ίδιους τοίχους που έχτισες μέσα μου.
Δεν ζητάω σωτήρες.
Θέλω να απελευθερωθώ. Δεν θέλω να με απελευθερώσουν.
Θέλω να βρω τη δύναμη να πιστέψω στον εαυτό μου, με τον ίδιο εύκολο, αβίαστο τρόπο που κάποτε πίστεψα εσένα.
Με έπειθες πως μου έλεγες ψέματα για να με προστατεύσεις. Μέσα από αυτή την προστασία, έπλαθες μια πραγματικότητα που εγώ συνέχιζα να αγαπώ.
Δεν ήθελα να σε αδικήσω. Ήταν το μόνο που φοβόμουν τότε.
Τώρα, όμως, καταλαβαίνω πως αδίκησα εμένα.
Κάθε ψέμα έχει ημερομηνία λήξης. Η αλήθεια θα φανερωνόταν και θα έχανες την πρόσβαση που είχες σε εμένα.
Σε μια καρδιά που άκουγε μόνο στο άκουσμα του ονόματος σου.
Πολλές φορές δεν πονάει αυτό που κρύβεται.
Πονάει που μας αφήνουν τόσο εύκολα να το πιστέψουμε.
Μην αγχώνεσαι, εαυτέ μου.
Είμαστε εσύ κι εγώ πλέον.
