Γράφει ο Ανώνυμος
Ξεγνοιασιά…
Ένας μόνιμος ήλιος που δεν έπεφτε ποτέ.
Εσύ δίπλα μου, η θάλασσα λάδι… Οι μόνοι ήχοι, το απαλό θρόισμα των φύλλων και το πνιχτό γέλιο σου, ενώ έπαιζες κρυφτό με την πετσέτα.
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
Μια αθωότητα και μια ξεγνοιασιά που δεν έζησα ποτέ ξανά στη ζωή μου. Η κατανόηση της απόλυτης ευτυχίας. Η συνειδητοποίηση του τι σημαίνει πραγματικά έρωτας. Του πώς είναι να νιώθεις γεμάτος, πλήρης.
Χόρταινα από το βλέμμα σου, ξεδιψούσα με το χαμόγελό σου.
Στιγμές… Ατελείωτες στιγμές κοντά σου. Όλες χαρούμενες, ποτέ θλιμμένες. Όλες γεμάτες αγάπη, έρωτα, πάθος. Ένα «καλοκαίρι» που δεν έπρεπε ποτέ να τελειώσει.
Έφταιγα; Έφταιγες; Μικρή σημασία έχει πια.
Γνώρισα τον «έρωτα».
Έπρεπε; Δεν ξέρω να σου απαντήσω ειλικρινά.
Όταν γνωρίζεις και νιώθεις κάτι τόσο δυνατό όπως ο έρωτας, ο πραγματικός έρωτας, είσαι καταδικασμένος. Είτε να τον ζήσεις, είτε να τον πενθείς μια ζωή.
Γιατί θα ζήσεις πολλούς «έρωτες», ναι. Ένας όμως θα είναι ο πραγματικός. Και όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν θα μπορέσει ποτέ να μας καταλάβει. Εμάς, τους «τυχερούς» ή «καταραμένους»…
