Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Ήταν εκείνο το βλέμμα που κρατούσε κάτι παραπάνω από όσα μπορούσε να πει. Εκείνο το άγγιγμα που έκανε το χρόνο να σταματάει. Έρωτας ήταν. Όχι η λέξη, ούτε το κλισέ που κυνηγούν οι περισσότεροι. Ήταν η στιγμή που βρήκαμε κάτι πραγματικό.
Αλλά, ξέρεις, ο έρωτας δεν είναι ποτέ αρκετός. Θέλει δύναμη. Θέλει επιλογές. Θέλει ανθρώπους που ξέρουν να βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους. Κι εμείς; Δεν τα καταφέραμε.
Μαλώσαμε με τον χρόνο, με τα θέλω μας, με τον φόβο. Κάναμε λάθη, είπαμε λόγια που δεν έπρεπε, σωπάσαμε όταν έπρεπε να φωνάξουμε. Κι έτσι, ο έρωτας έμεινε εκεί, ανάμεσά μας, να μας κοιτάζει καθώς χανόμασταν ο ένας από τον άλλον.
Δεν ξέρω αν φταίξαμε εξίσου. Ίσως εγώ να μην είχα το θάρρος, ίσως εσύ να μην είχες την υπομονή. Ίσως απλά ο κόσμος να μας κέρδισε πριν προλάβουμε να κερδίσουμε εμείς ο ένας τον άλλον.
Και τώρα; Τώρα είναι αργά να γυρίσουμε πίσω. Ο έρωτας που ζήσαμε έγινε ανάμνηση. Μια ανάμνηση που πονάει, όχι γιατί δεν υπήρξε, αλλά γιατί δεν κρατήσαμε σφιχτά τα χέρια.
Έρωτας ήταν… Μα κι οι δυο τον χάσαμε. Ίσως επειδή δεν ξέραμε πώς να τον κρατήσουμε ζωντανό. Ίσως επειδή, στην πραγματικότητα, φοβηθήκαμε τη δύναμή του. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος. Ότι δεν χάσαμε μόνο τον έρωτα, αλλά και την ευκαιρία να ζήσουμε κάτι που ίσως δεν θα ξαναέρθει.
