Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν ξέρω αν είσαι αληθινός, αλλά η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά που κοντεύει να σπάσει.
Έχω τώρα μαζί σου μια αγάπη σαν μαχαιριά!
Μια αγάπη αμοιβαία που διαλύει τον φλοιό του εγκεφάλου μου.
Μια αγάπη όπως την ήθελα.
Γιατί με έχεις κάνει να σε θέλω πολύ, τόσο που δεν μπορώ να ανασάνω.
Τόσο που δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου.
Όλη την μέρα επάνω σου κυλιέμαι, όλη την νύχτα μέσα σου χώνομαι.
Γιατί εγώ ποθώ επικίνδυνα και το θέλω μου παίρνει φωτιά.
Και δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.
Το μόνο που μπορώ είναι να εισχωρήσω πιο βαθιά, έτσι για να θυμάσαι το πάθος μου για σένα.
Σε ένιωσα απ’ την πρώτη στιγμή, απ’ τα πρώτα μας λόγια.
Είχα ανάγκη να μου μιλάς, είχες ανάγκη να σου μιλάω.
Αυτό το πρωινό του καλοκαιριού που κάθομαι μόνη μου και γράφω μου θυμίζει το όνομά σου.
Σαν ένα παράθυρο που πάντα θα πλένει το φιλί σου.
Πάλι άνοιξα την πόρτα σ’ εκείνο το συναίσθημα, πάλι διόγκωσα την καρδιά μου για ν’ αντέξει.
Να αντέχει μακριά σου.
Είσαι μέσα σε όλα, γι αυτό και η ψυχή μου χορεύει, γι’ αυτό και η καρδιά μου χτυπάει ακατάπαυστα.
Ένα κομμάτι μου είναι πάντα μαζί σου.
Είναι αυτό που ακουμπάει πάνω στα χείλη σου και σου αφήνει τ’ όνομα του έρωτά μου.
Είναι το κομμάτι που θα μείνει αιώνια δικό σου.
Θέλω ένα σ’ αγαπώ που θα χτενίσει την αντοχή μου και θα ηρεμήσει το μέσα μου.
Ένα δικό σου μόνο ”σ’ αγαπώ”!
