Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Μόνο μια φράση θέλω να κρατήσεις κοντά σου, τίποτα άλλο.
«Να προσέχεις».
Να προσέχεις για όλα εκείνα τα μοιραία που θα ‘ρθουν χωρίς να τα θελήσεις κοντά σου. Τις νύχτες εκείνες που θα θέλεις να κλάψεις μόνος και να ποτίσεις το μαξιλάρι με δάκρυα, χωρίς τελειωμό.
Να προσέχεις τις μέρες που θα έρθεις να πλαγιάσεις με τον εχθρό σου. Εκεί θα χρειαστείς σθένος και τόλμη. Ένας πολεμιστής που δεν έχει αναδείξει ακόμη τη χάρη. Μάτια που καίνε με ασπίδα χρυσή. Όλα τα κομμάτια μιας αριστοκρατίας παλιάς που μπορεί να κοιμάται ακόμη.
Να προσέχεις τους φίλους. Εκεί να χαρίζεσαι, χωρίς δισταγμό κι ούτε λέξη! Να μην υπολογίζεις το χρήμα, το χρόνο, τα πάθη. Να φλερτάρεις με τις στιγμές. Είναι πολυτέλεια να τις αναζητάς μέσα στη μέρα. Κάθε στιγμή διψάει για συναίσθημα.
Να προσέχεις το σπίτι. Είναι εκεί, πάντα για σένα. Ο χώρος που ηρεμεί η ψυχή σου, που κουρνιάζει το πνεύμα. Η υπόσχεση πως ό,τι κι αν γίνει ξέρεις το πού θα καταλήξεις. Ποιος θα σε αγκαλιάσει, προστατεύοντάς σε απ’ τους ξένους.
Να προσέχεις και τη μοίρα. Τρέφεται κάθε σου μέρα από πράξεις. Κάνε κάτι καλό για να χορτάσει την πείνα. Κάποια στιγμή, όταν το έχεις ανάγκη, θα στο ανταποδώσεις διπλά. Και ό,τι καλό κάνεις στον άλλο, καν’ το για σένα! \
Ένα εγκώμιο προσωπικό, με αθόρυβες μελωδίες.
Να προσέχεις το γείτονα. Όποιος κι αν είναι. Ό,τι το έχεις περίσσιο να του το δίνεις απλόχερα, χωρίς τσιγκουνιές. Μην το κρατάς στα ντουλάπια. Κάποια στιγμή θα σαπίσει, ενώ θα πρόσφερε χαρά κι ευγνωμοσύνη στο σπίτι του άλλου. Δε χωρούν δεύτερες σκέψεις.
Να προσέχεις κι εσένα. Να μην αποζητάς τα πολλά πολλά για να ‘σαι ευτυχισμένος. Να κλέβεις και για σένα χρόνο μέσα στη μέρα. Να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να μιλάς στον εαυτό σου.
Όσα χρόνια κουβαλάς στην πλάτη, ήταν πάντοτε μαζί του. Και θα είναι για όσο ζεις. Να δίνεις στους άλλους, όμως να κρατάς και κάτι δικό σου. Όπως και να το κάνει κανείς.
Κάποια μέρα οι άλλοι θα φύγουν. Κι εσύ, θα κρατήσεις εσένα.
