Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Κανένας δεν ξέρει πόσο πολύ έχεις παλέψει για να φτάσεις εδώ που είσαι σήμερα. Τις μάχες που έδωσες για να σταθείς όρθια, να παλέψεις, να αντέξεις.
Έχουν όλοι την ίδια καραμέλα στο στόμα, λες και πάτησαν με τα παπούτσια σου, λες και βάδισαν στα βήματά σου. Και να σου πω κάτι; Σε κανέναν δεν πέφτει λόγος για το πώς τα κατάφερες και την πάλεψες.
Γιατί εσύ ξέρεις τα δάκρυα που έχυσες ένα-ένα.
Ξέρεις τις πληγές που επουλώσες μία-μία και πώς το έκανες.
Ξέρεις επίσης και ποιοι ήταν δίπλα σου.
Σιωπηλοί θεατές, νοσηλευτές των πληγών σου, στηρίγματα για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα.
Και ξέρεις και κάτι άλλο; Κανείς δεν χρειάζεται να μάθει.
Γιατί ο κόσμος ξέρει μόνο να κρίνει. Θα του πεις το πρόβλημά σου και απευθείας θα σου πει τι δεν έκανες σωστά.
Όχι “μπράβο”, ούτε “συγχαρητήρια”.
Σε κοιτάνε με αυτό το βλέμμα του “Έλα μωρέ, είχες και εσύ μια δυσκολία, υπάρχουν και χειρότερα.”
Χειρότερα από ποια; Από την κατάρρευση του μέσα μου;
Σημαντικά δηλαδή είναι μόνο όσα φαίνονται;
Τι γίνεται με όσα κρύβουμε μέσα μας;
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, κανείς να ξέρει όσα έχεις περάσει ούτε όσα έχεις προσπαθήσει.
Φτάνει που τα ξέρεις εσύ.
Φτάνει που έχεις κάνει εσύ περήφανο τον εαυτό σου.
Τα έχεις καταφέρει και αξίζεις ένα τεράστιο μπράβο.
Από εσένα προς εσένα, πρώτα.
Και αν κάποιος μετά θέλει να σε συγχαρεί, ας το κάνει.
Αλλά ας είναι από την ψυχή του.
