Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Το κορίτσι που γεννήθηκε νικήτρια. Ήταν ένα κορίτσι όπως όλα τα άλλα, αλλά δεν ήταν τελικά. Μπερδεύονταν ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά, το ανάστημα της, πάντα μα πάντα περήφανο. Περπάτησε μέσα σε όλες τις κοινωνίες, όταν αποχωρούσε όμως έλειπε το άρωμα της.
Η μοσχοβολιά του χαρακτήρα της, ο απόηχος της προσωπικότητας της. Είχε στο αίμα της κάτι θεϊκό. Μ’ ένα χαρακτήρα αλλόκοτο, εκρηκτικό, παράταιρο στα μάτια των άλλων.
Που τη θαύμαζαν και τους τρόμαζε ταυτόχρονα, που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί τους είναι τόσο αρεστή αλλά και απαραίτητη τελικά. Γιατί όλοι θέλουν να είναι νικητές.
Όλοι προσπαθούν να νικήσουν τους φόβους και τους δαίμονες τους, μα δεν τα καταφέρνουν πάντα. Αυτή όμως μπορούσε. Αυτή δεν τα παρατούσε ποτέ, παρά μόνο όταν τα κατάφερνε έκανε μια στάση να ξαποστάσει.
Ήθελε να φτάσει στο τέρμα, να κόψει το νήμα, να πανηγυρίσει. Ο λόγος; Ο μονόδρομος της, επιλογή άλλη; Καμιά! Η ανικανότητα του κόσμου ολόκληρου δεν στάθηκε ικανή να αλλάξει την καλή της καρδιά. Η ζωή την έφτανε στα άκρα, άνθρωποι την εγκατέλειψαν, αλλά αυτή παρέμεινε όρθια.
Πόνεσε από το ψέμα, μάτωσε από προδοσία, μα τίποτα δεν πάγωσε τη ζέστη της καρδιά. Η ευγένεια και η καλοσύνη κυριάρχησαν στην ψυχή της. Γιατί νικητής τελικά δεν είσαι όταν δεν πληγωθείς ποτέ, αλλά όταν όσο σκληρά κι αν σου φερθούν, εσύ συνεχίζεις να εμπιστεύεσαι. Που καταφέρνεις να παραμένεις καλός άνθρωπος, μέσα στη σαπίλα αυτού του κόσμου.
Που συνεχίζεις πιστεύεις στην αγάπη, ακόμα κι όταν δεν έχεις αγαπηθεί.
Που υψώνεις το ανάστημα σου σε ότι σε σκοτώνει και ξαναγεννιέσαι δυνατότερη. Όταν τη συναντήσεις, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να σ’ αγαπήσει αληθινά. Κι αυτή είναι μία νίκη της, προσωπική!
