Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Δεν είναι ότι ξέχασες.
Είναι ότι έπεισες τον εαυτό σου να προχωρήσει.
Έβαλες τον πόνο στη θέση του. Τον έκλεισες πίσω από καθημερινότητες, από δουλειές, από ανθρώπους που δεν αγάπησες ποτέ στ’ αλήθεια.
Έμαθες να μην περιμένεις. Να μην απαντάς. Να μην αφήνεσαι.
Κι ύστερα… ήρθε.
Ένα “έλα”.
Ένα “θέλω”.
Ένα “σε σκέφτομαι”.
Τρεις λέξεις που λέγονται κάθε μέρα από χιλιάδες στόματα.
Μα όταν έρχονται από εκείνον, δεν είναι απλές λέξεις. Είναι σεισμός.
Είναι το χέρι που σου τραβάει τη μάσκα. Είναι η φωνή που δεν έσβησε ποτέ μέσα σου.
Είναι το “ξέρω ότι προσπαθείς να με ξεχάσεις, αλλά δεν θα το κάνεις ποτέ”.
Κι εκεί που ήσουν καλά. Εκεί που δεν έψαχνες τίποτα. Εκεί που είχες μάθει να σιωπάς,
ο χτύπος επιστρέφει. Η αναμονή ξυπνά.
Η ελπίδα, αυτή η προδότρα, σηκώνει πάλι κεφάλι.
Και ξέρεις ότι θα πονέσεις.
Ξέρεις ότι τίποτα δεν εγγυάται ότι αυτή η φορά θα είναι αλλιώς.
Αλλά το σώμα σου έχει ήδη απαντήσει.
Η καρδιά σου έχει ήδη φύγει από το “όχι” και ψιθυρίζει “ίσως” — που σε λίγο θα γίνει “ναι”.
Γιατί κάποια «έλα» δεν λέγονται απλά.
Είναι υποσχέσεις. Είναι υπονοούμενα. Είναι μια ολόκληρη ιστορία που ποτέ δεν τελείωσε στ’ αλήθεια.
Κι εσύ δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νόμιζες. Ή, ίσως, είσαι ακριβώς τόσο δυνατός για να το ξαναζήσεις.
Ένα “έλα”, ένα “θέλω”, ένα “σε σκέφτομαι” —
κι όλα ξεκινούν από την αρχή.
Ή ίσως… συνεχίζουν από εκεί που ποτέ δεν τελείωσαν.
