Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Δεν είχα υπολογίσει την είσοδό σου.
Δεν σε είχα γράψει σε κανένα κεφάλαιο, ούτε σε κανένα «αν». Δεν σε περίμενα. Κι όμως, μπήκες.
Με το έτσι θέλω. Με τον θόρυβο της ανατροπής. Με την ήσυχη αυτοπεποίθηση εκείνων που δεν χρειάζεται να εξηγήσουν τίποτα.
Συνήθως φτιάχνουμε σχέδια. Γράφουμε ρόλους. Σκηνοθετούμε την καθημερινότητά μας για να νιώσουμε ασφαλείς. Κι έπειτα έρχεσαι εσύ.
Ένα λάθος σενάριο. Που δεν κολλάει με τίποτα. Που δεν έχει δομή, πλοκή, αρχή ή φινάλε.
Αλλά με καθηλώνει.
Δεν σε καταλαβαίνω, αλλά σε νιώθω.
Δεν μπορώ να σε προβλέψω, αλλά δεν μπορώ και να σου αντισταθώ.
Και μέσα στο χάος που έφερες, ανακάλυψα μια νέα εκδοχή μου. Μια πλευρά που δεν χωρούσε στα “πρέπει”, που δεν ήξερε να περιμένει, που δεν δίσταζε να καεί για κάτι αληθινό.
Κάποιοι έρωτες δεν είναι για να εξηγηθούν. Δεν είναι για να μπουν σε κουτάκια, να πάρουν έγκριση, να ακολουθήσουν “κανονικά” μονοπάτια.
Είναι για να διαλύσουν τον ρυθμό. Για να ξεγυμνώσουν τις άμυνες. Για να βάλουν φωτιά στα ψέματα.
Εσύ ήσουν αυτός ο έρωτας.
Δεν ήσουν ο ιδανικός. Δεν ήσουν ο σωστός. Δεν ήσουν ο αναμενόμενος.
Αλλά έγινες όλα μου.
Έγινες εκείνος που με έκανε να ξεχάσω το σενάριο, γιατί η ζωή που έφτιαξες μέσα μου ήταν πολύ πιο αληθινή από κάθε ρόλο που έπαιξα ποτέ.
Και ναι.
Αν έπρεπε να το ξανακάνω;
Θα ξαναέπαιρνα το ρίσκο.
Θα διάλεγα πάλι το λάθος σενάριο.
Αρκεί να ήσουν εσύ.
