Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ξέρεις τι κατάλαβα;
Ότι δεν σε αγάπησα γι’ αυτό που ήσουν.
Σε αγάπησα γι’ αυτό που γινόμουν εγώ κοντά σου.
Δεν ήσουν τέλειος. Ούτε ήσουν πάντα εκεί.
Δεν μου έδωσες ποτέ βεβαιότητες.
Αλλά ήσουν ο λόγος να χαμογελάω χωρίς λόγο.
Να νιώθω όμορφη χωρίς να με κοιτάς καν.
Να μιλάω χωρίς να με νοιάζει αν ακουστώ χαζή.
Να γελάω με την ψυχή μου. Να ξεχνάω τα φίλτρα, τις άμυνες, τα “πρέπει”.
Μαζί σου, ήμουν εγώ.
Χωρίς τα κουμπιά μου κουμπωμένα. Χωρίς τους τοίχους μου ψηλά.
Και αυτό… δεν το βρίσκεις εύκολα.
Μπορεί να μην κράτησε.
Μπορεί να μην ήξερες τι να κάνεις με μένα.
Μπορεί να φοβήθηκες ή απλά να βαρέθηκες.
Αλλά εγώ, εκεί, για λίγο, ήμουν η πιο αληθινή εκδοχή μου.
Και τώρα που έχουν περάσει όλα… δεν μου λείπεις τόσο εσύ.
Μου λείπει πώς ήμουν εγώ δίπλα σου.
Μου λείπει η φωτιά μου. Η αφέλειά μου. Η πίστη μου ότι κάτι τόσο έντονο δεν γίνεται να χαθεί.
Μου λείπει το βλέμμα μου όταν σε κοίταζα.
Το χαμόγελό μου όταν ερχόσουν.
Η καρδιά μου που χτυπούσε χωρίς “λογική”.
Δεν σ’ αγάπησα για το ποιος ήσουν.
Σ’ αγάπησα γιατί, μαζί σου, θυμήθηκα ποια είμαι.
Και να σου πω κάτι;
Αν με ξαναβρώ κάπου εκεί έξω…
δεν θα ξαναδώσω αυτή την εκδοχή μου σε κανέναν που δεν την αξίζει.
