Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου
Συνήθως, τα τελευταία χρόνια, όταν είμαι στο κατώφλι του καινούργιου χρόνου, κοντοστέκομαι πριν χτυπήσω το κουδούνι. Κοιτάω το διάδρομο πίσω μου και αναπολώ τον χρόνο που πέρασε. Χορεύω ανάμεσα στις αναμνήσεις και κάνω τραγούδια τις λύπες μου. Γράφω τις νότες μία προς μία στο πεντάγραμμο, και διορθώνω όποια συγχορδία δε μου ταιριάζει.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα τραγούδια και τους χορούς, βλέπω εμένα. Στέκομαι ακριβώς απέναντί μου και με παρατηρώ. Ξέρεις μικρή είπα τις πρώτες λέξεις μου πολύ νωρίς. Δεν είπα κάτι φοβερό. Ακόμα μιλάω νωρίς κάποιες φορές. Και, ίσως, ακόμα να μη λέω κάτι φοβερό. Όμως έμαθα πολλά αυτό τον χρόνο. Έμαθα πως ότι με προσβάλλει πρέπει να το απομακρύνω. Έμαθα να αναλαμβάνω την ευθύνη για την ανευθυνότητά μου. Δεν έμαθα, ακόμη, να μη συμπεριφέρομαι αστεία όταν ζορίζομαι. Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι όμορφη, αλλά είμαι ωραία. Όμως, το σημαντικότερο, έμεινα μακριά από ανθρώπους που ήταν, δυστυχώς, τόσο κοντά.
Κατόρθωσα πολλά, μα το πιο σημαντικό κατόρθωμά μου είναι πως έφτασα εδώ, δίχως να έχω την ανάγκη να με συνοδεύσει κάποιος. Μου αρκώ εγώ.
