Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Προσπαθώ μέρες τώρα να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που τέλειωσε και να φτιάξω εικόνες από λέξεις στο χαρτί.
Δεν ξέρω αν ήταν από τις πιο δύσκολες χρονιές, σίγουρα είχε δυσκολίες, όπως και άλλες βέβαια.
Το κακό με εμένα είναι ότι ξεχνάω εύκολα τα κακά.
Ίσως εκείνη την στιγμή που τα ζω να νιώθω ότι δεν μπορώ να ανασάνω, ότι δεν αντέχω τέτοιο βάρος, ότι δεν έχω δύναμη να τα αντιμετωπίσω.
Περνώντας όμως ο καιρός και βλέποντας τα γεγονότα από το παρόν, κατάλαβα ότι είμαι πιο δυνατή απ’όσο νόμιζα.
Όσο και αν με πλήγωσε ό,τι κακό μπορεί να χρειάστηκε να αντιμετωπίσω, όσο και αν έκλαψα, όσο και αν έμεινα να ξύνω τον πάτο του βαρελιού για μερόνυχτα, πάντα στο τέλος σηκωνόμουν.
Γιατί το καλό όταν πιάνεις πάτο, είναι ότι ο μόνος δρόμος είναι προς τα πάνω!
Και εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές ξέρεις τι εννοώ.
Είσαι και εσύ πιο δυνατός απ’ ότι πίστευες!
Κατάφερες να επιζήσεις και να δημιουργήσεις παρ’όλες τις δυσκολίες.
Κράτα από την χρονιά που πέρασε μόνο τα καλά.
Τα κακά τα έζησες, τα έκανες πληγές πάνω σου και μέσα σου. Μην τις ξύνεις άλλο!
Άσ’τες μόνες τους να επουλωθούν με το πέρασμα του χρόνου.
Ας γίνουν ουλές που θα σου θυμίζουν πόσο δυνατός είσαι!
Από τα κακά κράτα μόνο τα μαθήματα που πήρες, τις εμπειρίες που κέρδισες και σε ωρίμασαν.
Να κοιτάς πίσω ναι, για να θυμάσαι πόσα χρειάστηκε να περάσεις για να κάνεις αυτή την διαδρομή.
Αλλά περισσότερο να κοιτάς μπροστά!
Γιατί ένας νέος δρόμος ανοίγεται μπροστά σου.
Φρόντισε να χαμογελάς και να σε αγαπάς και όλα θα γίνουν!
Τα καλύτερα θα συμβούν μόνο αν πιστεύεις ότι τα αξίζεις και θα τα καταφέρεις!
Γιατί αξίζεις μόνο τα καλύτερα!
Ας είναι η καινούργια χρονιά μια νέα αρχή για τον καθένα μας ξεχωριστά.
Namaste.
