Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Και αν σου δείξω την σκοτεινή μου πλευρά, θα με κρατήσεις σφιχτά απόψε;
Και αν ανοίξω την καρδιά μου και σου δείξω την αδύναμη πλευρά μου, τι θα κάνεις;
Χάθηκε η ουσία στις ανθρώπινες σχέσεις και πήρε μπάλα και εσένα.
Εσένα που ήσουν και ένιωθες ξεχωριστός.
Εκεί που υπήρχε το νοιαξιμο θρονιαστηκε η έπαρση.
Εκεί που υπήρχε η συμπαράσταση, της πήρε την καρέκλα η άγνοια και ο εγωισμός.
Στο μεγαλείο της αγάπης, στάθηκε μπροστά η απογοήτευση..
Και σε όλα αυτά κανείς δεν έκανε κάτι να σταματήσει τη κατρακύλα.
Κάνεις δεν σταμάτησε τον χρόνο στις ώραιες στιγμές, να του πιάσει κουβέντα να του πει πόσο καλός είναι!
Τον σταμάτησε όμως στις δύσκολες στιγμές για να τον βλαστημήσει και να τον φοβερισει..
Έτσι ο χρόνος έμαθε να περνάει γρήγορα στα όμορφα μας και αργά στις απογοητεύσεις μας.
Ποτέ κάνεις δεν τον ευχαριστησε για τα δώρα που μας δίνει.
Έτσι και εκείνος έμαθε να επιμένει στις κακουχίες και μοιράσε την πιτα άνισα!
Το μεγαλύτερο κομμάτι το πήρε η γκρίνια, η απογοήτευση και η έπαρση και έμεινε ένα μικρό κομμάτι για την ευτυχία..
Ό,τι έχουμε μέσα μας το κράταμε επισφραγιστο μυστικό σαν βαρια κληρονόμια!
Απο φόβο μη δείξουμε την σκοτεινή πλευρά μας..
Σπάνιοι άνθρωποι θα την δουν, θα την αποδεχτούν και θα την αγκαλιάσουν με αγάπη.
Οι εκλεκτοί θα την δουν με τα μάτια της ψυχής τους..
Τελικά αν σου έδειχνα την σκοτεινή πλευρά μου, θα με κραταγες σφιχτά αγκαλιά όλο το βράδυ;
