Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Θράσος μωρό μου, από αυτό είχες μπόλικο.
Θράσος να μου λες πως με αγαπάς.
Θράσος να με κοιτάς και να μου λες πως μόνο εμένα θες.
Θράσος να πουλάς τα ψέματά σου τόσο εύκολα χωρίς να βλεφαρίσεις.
Από θράσος άλλο τίποτα μα κάπου έχασες το θάρρος σου.
Γιατί όταν χρειάστηκε να πούμε δυο αληθινές κουβέντες μαζεύτηκες και κρύφτηκες.
Έφυγες σαν τον κυνηγημένο και δεν κοίταξες πίσω.
Γιατί όταν έπρεπε να μου μιλήσεις έξω από τα δόντια έντυσες την αλήθεια σου με τα χειρότερα ψέματα και μου τα σερβίρισες σε ασημένιο δίσκο.
Μα κι εγώ, που θέλω να περνιέμαι και για έξυπνη, τα πίστεψα όλα. Τη μία πιο ηλίθια δικαιολογία μετά την άλλη τις κατέβαζα αμάσητες λες και ήταν καραμέλες. Δεν σκεφτόμουν, δεν επεξεργαζόμουν αυτά που μου έλεγες. Με είχε τυφλώσει βλέπεις ο έρωτας. Αχ και να ήξερα.
Αν ήξερα πόσο λίγος ήσουν δεν θα σου γύριζα τότε ούτε μισό βλέμμα. Αν ήξερα πως “ψέμα” είναι το δεύτερό σου όνομα δεν θα σου έλεγα ποτέ το δικό μου.
Αν ήξερα πόσο χαμηλά θα έπεφτες δεν θα σήκωνα ποτέ το κεφάλι μου να σε κοιτάξω. Αν ήξερα έστω πόσο θρασύδειλος είσαι θα σου γυρνούσα απλά την πλάτη.
Όμως πήρες το θράσος σου παραμάσχαλα και μου εμφανίστηκες σαν τον πρίγκιπα και η παρουσία σου είχε κάτι τόσο επιβλητικό που δεν μπορούσες να πεις όχι. Ήταν καθηλωτικός ο τρόπος που σε αγάπησα, ο τρόπος που σε λάτρεψα. Καθηλωτικός και επίπονος.
Σε αγάπησα τόσο που πονούσε. Με πονούσε να σε αγαπάω. Γιατί ήσουν ολόκληρος ένα ψέμα, γιατί δεν κατάφερες ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό να πεις έστω μια αλήθεια. Γιατί παραμύθιαζες εμένα, εσένα και όποιον άλλο υπήρχε στη ζωή σου.
Δεν κατάφερες ποτέ να παραδεχτείς την αλήθεια ούτε στον εαυτό σου. Δεν κατάφερες ποτέ να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να δεις πόσο λίγος είσαι. Έβλεπες μόνο αυτό που ήθελες. Τον πρίγκιπα γοητευτικό που με το θράσος του καταφέρνει όλα όσα θέλει.
Ένα ψέμα ήσουν από πάνω μέχρι κάτω και μπορεί να άργησα πολύ να το καταλάβω, όμως τώρα που το κατάλαβα δεν έχει επιστροφή.
Μείνε στα ψέματα σου. Στην δειλία σου και την απόλυτη ανανδρία σου. Στο κάτω κάτω μόνο αυτά είχες πάντα. Εσένα και τον εαυτό σου. Σου αρκούν αυτά για να είσαι ευτυχισμένος, αφού ποτέ δεν κατάλαβες τι σημαίνει ευτυχία.
Πάρε το θράσος σου, το ψέμα σου και την υποκρισία σου λοιπόν και πήγαινε κάπου αλλού που μπορούν να τα ανεχτούν γιατί εδώ δεν περνάνε πια!
