Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είμαι από εκείνους που λατρεύουν τη βροχή.
Που την ψάχνουν για να χορέψουν μαζί της εκείνο το ρυθμικό χορό που στήνει μόνο για δυο.
Κι όμως, τούτη η βροχή, έγινε εφιάλτης.
Έγινε κόμπος στο λαιμό.
Έγινε πόνος.
Δεν είναι η φύση που σε εκδικείται άνθρωπε..
Η φύση πάντα έτσι ήταν. Πάντα τέτοια ξεσπάσματα έκανε.
Το νερό ζητά πάντα τη θάλασσα. Το νερό γυρνά πάντα στη θάλασσα.
Κι εσύ, κι εγώ, και όλοι μας, μπαζώσαμε τα ρέμματα, μπαζώσαμε και τις ψυχές μας και τώρα ξεχείλισαν όλα.
Μην τα βάζεις με την φύση ρε άνθρωπε.. δεν φταίει.
Φταις εσύ, φταίω κι εγώ.. φταίμε όλοι.
Γιατί καμιά φορά, όταν ξεχνιέται ο σεβασμός που οφείλεται, όταν η έπαρση γίνεται άκρατη, έρχεται ένα χαστούκι τόσο δυνατό που δεν ξέρεις πώς να το αντιμετωπίσεις..
Γαμώτο.. αυτό μόνο.
Γαμώτο μας!
