Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Σήμερα που γράφω, στο Ορθόδοξο Ημερολόγιο είναι του Αγίου Ελευθερίου! Παίρνω το μήνυμα αυτού του ονόματος και της σημασίας του και κάθομαι και γράφω για σένα και για μένα.
Αυτές οι γιορτές νιώθω ότι έρχονται αλλιώτικες από κάθε άλλη φορά. Έχω δυστυχώς και συμμάχους σ’ αυτό το αλλιώτικο μου. Βλέπω κι αισθάνομαι και τους γύρω μου μέσα στην πίεση και τα νεύρα, λες κι οι γιορτές αυτές είναι το σημείο μηδέν για υποχρεώσεις και εκκρεμότητες. Δεν πάει έτσι. Καταλαβαίνω ότι έχουμε προ πολλού χάσει την αίσθηση του μέτρου και προσπαθούμε να επιβιώσουμε σε μιαν αρένα, που ζητούνται όλο και πιο πολλά, όλο και πιο γρήγορα. Έχουμε ορίσει Βασιλιά στη Φάτνη του δικού μας δέντρου ζωής το έχειν κι όχι το υπάρχειν. Φωτάκια παντού γύρω αναβοσβήνουν ρυθμικά και εμείς βιαστικοί πολύ να ζήσουμε το ρυθμό της χαράς τους.
Σε λίγες μέρες θα ζήσουμε όλοι μαζί την ανάμνηση του ερχομού Αυτού που άλλαξε την πίστη μας για τη ζωή. Κι αυτός φιλαράκια δεν είχε, δεν πάσχιζε να αποκτήσει. Ήρθε να δώσει, να σπείρει, να μοιραστεί Αγάπη! Ναι, αυτή που όλοι την πιπιλάμε σαν καραμέλα, αλλά είμαστε πολύ αγχωμένοι, πολύ φοβισμένοι, πολύ κυνηγημένοι για να τη ζήσουμε. Γιατί προϋποθέτει χρόνο, χώρο στην μέρα σου, αγκαλιά δική σου, αυτιά, μάτια καρδιά παρόντα. Και πίστη. Κυρίως αυτήν. Πίστη σ’ αυτήν και στο εμείς
Να σου προτείνω κάτι; Μην κάνεις δώρα φέτος. Μην ξεχυθείς στις αγορές κι αγχωθείς επιπλέον, για το τι θα προσφέρεις και σε ποιον. Μην δωρίσεις άλλο ένα πακέτο αναλώσιμης ύλης. Δώσε αγάπη, δώσε αγκαλιά, δώσε ποιοτικό χρόνο στους αγαπημένους σου. Φρόντισε εσένα, για να μοιραστείς στιγμές μαζί τους.
Και τότε όλα τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν τρελά γύρω σου, θα φωτίσουν μέσα σου. Θα ανθίσουν γύρω σου χαμόγελα κι αυτό θα είναι πραγματικά το καλύτερο δώρο. Κυρίως αν ανήκεις σ’ αυτούς που προσπαθούν να βρουν νόημα σ’ αυτές τις γιορτές, γιατί το έχασαν στον πόλεμο της απώλειας… Γιατί γνωρίζουν ότι κάποιοι που λείπουν δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά σε εορταστικό τραπέζι μαζί σου. Που το φεύγα τους είναι οριστικό κι αμετάκλητο…
Αν δεν ανήκεις σ αυτούς, νιώσε ευλογημένος που θα μοιραστείς μαζί τους ένα τραπέζι κι ένα ποτήρι κρασί στην υγεία σας. Αν πάλι ανήκεις σ’ αυτούς που μετρούν τις άδειες καρέκλες γύρω τους, ίσως ξέρεις καλύτερο τι πρέπει φέτος να κάνεις.
Σαν εσένα…
Σαν εμένα…
