Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου
Νομίζεις ότι επειδή άγγιξες το κορμί της, την ξέρεις καλά;
Νομίζεις ότι επειδή την είδες γυμνή, ξεγύμνωσες και την ψυχή της;
Νομίζεις ότι επειδή κοιμήθηκε μαζί σου, την κατέκτησες κιόλας;
Νομίζεις ότι επειδή σου δόθηκε, θα είναι και πάντα διαθέσιμη στις ορέξεις σου, σωστά;
Μέγα λάθος φίλε μου!
Βιάστηκες να στεφθείς νικητής σ’έναν αγώνα, που παίχτηκε απ’ τα αποδυτήρια.
Βιάστηκες να πανηγυρίσεις για μια νίκη, που δεν είχε καν έπαθλο.
Βιάστηκες να περιφέρεις τις δάφνες σου σε έναν αγώνα, που έπαιζες μόνος,,με θεατές τον εγωισμό και το δήθεν αντριλίκι σου.
Βιάστηκες να πάρεις τον τίτλο του καρδιοκατακτητή, γιατί απλά νόμιζες!
Αλήθεια τώρα…
Την ρώτησες ποτέ τι την τρομάζει;
Τη ρώτησες ποτέ, γιατί κάποιες φορές τα μάτια της βουρκώνουν;
Ξέρεις άραγε πόσες φορές πίστεψε σε λόγια και πληγώθηκε;
Γνωρίζεις τι ακριβώς την κάνει ευτυχισμένη και πόσο πολύ την εξοργίζει η αχαριστία;
Ένιωσες ποτέ ότι υπήρχαν στιγμές, που το μόνο που ήθελε ήταν μια αληθινή αγκαλιά;
Όχι βέβαια…
Ήσουν πολύ απασχολημένος με τον εαυτούλη σου, για να τα σκεφτείς όλ’,αυτά!
Ήσουν πολύ κουρασμένος τις στιγμές που σε χρειαζόταν.
Δεν είχες χρόνο να ακούσεις τι την ευχαριστεί, δεν έμαθες ποτέ τι την βασανίζει.
Δεν άκουσες ποτέ τα θέλω της, δεν αφουγκράστηκες ποτέ τη σιωπή της.
Δεν είδες ποτέ στα μάτια της τη θλίψη, όταν την άδειαζες, δεν έμαθες ποτέ τα όνειρά της!
Δεν υπολόγισες όμως…
Δεν υπολόγισες, ότι όσο εσύ της στερούσες το χαμόγελο, κάποιος άλλος της το προκαλούσε.
Όσο εσύ δεν είχες χρόνο για κείνη, κάποιος άλλος τον έβρισκε πάντα και της τον διέθετε.
Όσο εσύ έβαζες εμπόδια, κάποιος άλλος της άνοιγε δρόμους.
Όσο εσύ την άδειαζες, κάποιος άλλος ήταν δίπλα της για να την παρηγορήσει.
Όσο εσύ της φόρτωνες τα προβλήματά σου, κάποιος άλλος την απάλασσε απ’ τα δικά της.
Όσο εσύ τη θεωρούσες δεδομένη, κάποιος άλλος έκανε αγώνα για να την κερδίσει!
Δεν υπολόγισες, σου λέω…
Ότι όσο εσύ της ράγιζες την καρδιά, κάποιος άλλος την κρατούσε ευλαβικά στα χέρια του και έγλειφε τις πληγές της.
Όσο εσύ την παραμελούσες, εκείνος τη φρόντιζε σαν μωρό.
Όσο εσύ την τάιζες πίκρες, κάποιος άλλος την κερνούσε αγάπη, εκτίμηση, σεβασμό!
Όσο εσύ ήσουν απορροφημένος με τον εαυτούλη σου, εκείνη απομακρυνόταν!
Όχι, μη βιαστείς να την κατηγορήσεις ότι σε πρόδωσε, δεν το έκανε ποτέ!
Βλέπεις εκείνη σ’αγαπούσε κι αυτός ο κάποιος δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ την αδυναμία της. Δεν την είδε ποτέ σαν τρόπαιο, δεν βιάστηκε να στεφθεί νικητής όπως εσύ. Έμεινε μέχρι το τέλος του αγώνα και πάλεψε για να κερδίσει την αγάπη της.
Γι’αυτό σου λέω…
Τώρα που ο αγώνας έληξε, δεν είσαι εσύ ο νικητής. Στους στημένους αγώνες, φίλε μου, δεν υπάρχουν νικητές, μόνο ηττημένοι. Σ’ αυτούς ανήκεις!
Όσο για εκείνη, επέλεξε να μείνει δίπλα σ’αυτόν τον κάποιον, που ακόμα αγωνίζεται για να την κατακτήσει.
Επέλεξε να είναι εκεί, για τη στιγμή που η ίδια θα του παραδώσει τις δάφνες που του ανήκουν!
