Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
Δεκέμβριος, ένας μήνας με φωτάκια αναμμένα και άνθρωπους σκοτεινούς. Ανθρώπους που χρειάζονται λίγο παραπάνω αλκοόλ για να ανάψουν έστω για μερικές στιγμές και μετά να σβήσουν πάλι. Άναβουν σε εκείνα τα πάρτυ των γιορτινών ημερών όπου το αλκοόλ ρέει άφθονο στους φωτισμένους με κεράκια ή λαμπάκια χώρους. Είναι που το ζητάμε σε κάθε γιορτή γιατί ζεσταίνει τις ψυχές μας και τις βοηθάει να βγάλουν πιο εύκολα τα κρυμμένα τους.
Κάτι τέτοιες βραδιές με αλκοόλ και εξομολογήσεις είναι από τις σημαντικότερες γιατί σφίγγουν τους δεσμούς με τους ανθρώπους. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις με εξομολογήσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Σε ένα από τα πολλά αποχαιρετιστήρια πάρτυ πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων, έγιναν εξομολογήσεις. Με βαθιά συγκίνηση για όσα άκουσα συνειδητοποιώ πόση εμπιστοσύνη μου έδειξαν αυτοί οι άνθρωποι που ξεδιπλώθηκαν μπρος στα μάτια μου. Ήταν η στιγμή που με έκανε να αναρωτηθώ πολλά πράγματα. Κάπου ανάμεσα στις πολλαπλές εβίβες με την παρέα το μυαλό ξέφεύγει για λίγο από τη χαλαρή πια συζήτηση… Θέλει λίγο χρόνο για σύσκεψη με τον εαυτό του.
Όλη μου η χρονιά κολυμπάει τώρα σε ένα, δύο μπορεί και τρία ή τέσσερα ποτήρια ουίσκι, τώρα πια δεν θυμάμαι. Άλλα πάνω στη θολούρα μου και ανάμεσα σε τόσους προσωρινά αναμμένους ανθρωπους είναι η κατάλληλη στιγμή για απολογισμό του έτους. Θα μπορούσε να ήταν και ισολογισμός, αλλά δεν είναι. Είναι έκθεση και αξιολόγηση πράξεων.
Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι εκείνο της πρόσθεσης και της αφαίρεσης. Εκείνο το κομμάτι που πρέπει να ζυγίσω πολύ προσεκτικά. Εκείνο που πρέπει να διαλέξω αυτούς που θα συνεχίσουν και αυτούς που πρέπει να φύγουν. Το ξεσκαρτάρισμα που λέμε. Και όλο αυτό το ξεσκαρτάρισμα κρύβει ιστορίες. Τις ιστορίες της χρονιάς μου. Και όλη μου η χρονιά κουβαλάει ανθρώπους, στιγμές, γέλια και κλάματα.
Είναι δύσκολο γιατί μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές των οποίων το ξεσκαρτάρισμα μπορεί να μην ταιριάζει με το δικό μου. Αν εγώ αγαπώ κάποιον και τον θέλω στη ζωή μου, πως μπορώ να ξέρω ότι αυτός δεν με έχει κατατάξει σε αυτούς που δεν θέλει να ξαναδεί, σε αυτούς που δεν συγχωρεί… Πως μπορώ να ξέρω ότι δεν κλείδωσε τις αναμνήσεις μας σε ένα σεντούκι με κάποιες διαγεγραμμένες φωτογραφίες;
Όλο αυτό όμως μπορεί να λειτουργήσει σαν καφές μετά το μεθύσι. Να με βοηθήσει δηλαδή να δω πιο καθαρά προς τα πού πρέπει να στραφεί η προσοχή μου και σε ποιους πρέπει να χαρίσω τον χρόνο μου.
Και τα παγάκια λιώνουν στο ποτήρι όπως και ο χρόνος που φεύγει, όπως και ο έρωτας που με απέρριψε, όπως ο φίλος που εξαφανίστηκε, όπως η δουλειά που έχασα, όπως και η γιαγιά που έσβησε…
Με σκουντάνε οι φίλοι μου για να τσουγκρίσουμε, να διώξουμε ότι μας πόνεσε λένε. Ο θόρυβος θα σβήσει το κακό.
Τσουγκρίζουμε στο καινούριο έτος. Στο έτος που θα φέρει λιγότερες απώλειες σε ανθρώπους και ανθρώπινες σχέσεις. Στο έτος που θα μας μάθει να προσπερνούμε τα γεγονότα και να συγχωρούμε, να διεκδικούμε αυτό που θέλουμε και να εργαζόμαστε με υπερωρίες στην αγάπη.
Αδειάζει το μπουκάλι σιγά-σιγά και σκέφτομαι ότι ήταν από τις πιο όμορφες μου βραδιές… Δεν έχει σημασία τι πίνεις, ούτε σε τι πίνεις αλλά με ποιους το πίνεις!
