Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
«Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή του ανθρώπου, είναι να έχει τη δυνατότητα να αγαπάει και να αγαπιέται», διάβασα κάπου. Χαμογέλασα. Μα φυσικά, τι πιο όμορφο από την αμοιβαία αγάπη; Την αγάπη την απόλυτη, που δένει τους ανθρώπους και τους κάνει να πορεύονται μαζί. Να αγαπάς με πάθος και να αγαπιέσαι χωρίς όρους και όρια. Να αγαπάς και να αγαπιέσαι… Παράξενο, αλήθεια, πόσο ίδιες και συνάμα πόσο διαφορετικές έννοιες είναι αυτά τα δυο.
Αγαπώ, σημαίνει δίνομαι. Χωρίς επιφυλάξεις και χωρίς ενδοιασμούς. Νικάω τους φόβους μου και εμπιστεύομαι. Βγαίνω από το μικρόκοσμό μου και νοιάζομαι, προσφέρω, μοιράζομαι. Αγαπώ σημαίνει ρισκάρω. Δίνω, χωρίς να με νοιάζει αν θα πάρω, χωρίς να ζητάω ανταλλάγματα. Απλά αγαπώ, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Αγαπιέμαι, σημαίνει ότι για κάποιον είμαι σημαντική και πολύτιμη. Για κάποιον είμαι ο λόγος που χαμογελάει και η αγάπη που μου δίνει, γεμίζει κάθε μου κύτταρο. Αγαπιέμαι, σημαίνει ότι έχω κάποιον δίπλα μου, να λειτουργεί σαν δίχτυ ασφαλείας. Κι όταν αγαπιέμαι, νιώθω ασφαλής.
Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν είναι σημαντικότερο ν’ αγαπώ ή ν’ αγαπιέμαι. Ακόμα ψάχνω την ουσία της αγάπης. Ακόμα ακροβατώ ανάμεσα σε καταπιεσμένα θέλω και ανεκπλήρωτα συναισθήματα, ανάμεσα σε επιθυμίες και ανάγκες. Ακόμα ρισκάρω ν’ αγαπάω και να δίνομαι. Ακόμα γυρεύω την ασφάλεια που μπορεί να μου προσφέρει μια αγκαλιά.
Όχι, ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν είναι σημαντικότερο ν’ αγαπώ ή ν’ αγαπιέμαι. Μα συνεχίζω ν’ αγαπάω χωρίς όρους. Γιατί απλά εγώ έτσι ξέρω ν’ αγαπώ.
