Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Έχεις θυμό μέσα σου;
Βγάλ’ τον, φύσηξέ τον να πάει μακριά.
Μην τον κρατάς μέσα σου, κακό σου κάνει.
Σε κρατάει με βαρίδια κάτω στην γη, ενώ η θέση σου είναι εκεί ψηλά στον ουρανό, εκεί όπου η ψυχή δεν πονάει, εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει, εκεί όπου η ψυχή ονειρεύεται.
Γιατί τι είναι μια ζωή χωρίς το όνειρο;
Τι είναι μια ζωή χωρίς φτερά για να πετάξεις;
Και μην ακούτε τους απαισιόδοξους, τους πεσιμιστές, που λένε ότι η ζωή δεν αξίζει.
Αξίζει σε κάθε της δευτερόλεπτο, σε κάθε ανάσα που παίρνεις, σε κάθε φιλί που δίνεις, σε κάθε γλυκιά κουβέντα που θα πεις.
Αξίζει ένας καφές με φίλους, ένα σημαντικό τηλεφώνημα, ένα τσάι με γεύση άρωμα φρούτων, μια βόλτα στο βουνό, μια βόλτα δίπλα στο κύμα, μια μυρωδιά που γαργαλάει τον ουρανίσκο, μια μαρμελάδα γλυκόξινη απ’ αυτές που μ’ αρέσουν.
Γι’ αυτό ας επιλέξουμε γύρω μας ανθρώπους που όχι μόνο θα μας δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά θα είναι και καλύτερος ή ισάξιος με τον δικό μας.
Ας δούμε την καλή πλευρά της ζωής.
Αυτήν που μόνο αγαπάει, μόνο κατανοεί, μόνο συγχωράει.
Και ας προσέξουμε λίγο το back round μας, να είναι επιθυμητό κι όχι τοξικό.
Γιατί μην ξεχνάμε: είμαστε οι επιλογές μας.
Κι είναι αυτές που μας καθορίζουν και μας οδηγούν.
