Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Και η κατάληξη πάντα άσχημη να μένει κολλημένη μέσα στο μυαλό μας, αγνοώντας τις καλύτερες στιγμές που μοιραστήκαμε.
Όλα τα χαμόγελα τα σκεπάζει η λύπη γιατί εκείνη ετεροκαθόρισε στον επίλογο.
Βλέποντας την ουσία μέσα από τα μάτια των παρατηρητών το μόνο που μου μένει να κάνω, είναι να σηκώσω ψηλά το κεφάλι και να κοιτάξω στο βάθος, αν είναι δική σου η γνώριμη σκιά θα σε φτάσω, αν όχι μην κοιτάξεις εμπρός σου, μην μπεις στο κόπο να με προφτάσεις.
Δεν είμαι Εγώ εκείνος που βλέπεις.
Ότι μπορούσα να κάνω το έκανα.
Ότι δίνεις παίρνεις λένε οι περισσότεροι.
Δεν θέλησα τίποτα παραπάνω από εκείνο που μου έδινες.
Αλλά βλέπεις με χόρτασαν τα τίποτα.
Έπρεπε να μου δώσουν για να θυμηθώ ποιος είναι ο ρόλος της ”Αγάπης”.
Νοιάζομαι.
Νιώθω.
Νιώσε με.
Λέξεις που αγκαλιάζουν τα αισθήματα, όχι τα αδιάφορα αλλά εκείνα που σου δίνουν ζωή.
Όταν έχω δώσει πολλά σου έλεγα και δεν προλαβαίνω να τα μαζέψω, τα στοιβάζω όλα στην μέση και τους βάζω φωτιά.
Τουλάχιστον ενώ δεν με ζέστανες εσύ, ας ζεσταθώ εγώ από εκείνα που σου έδωσα.
Είναι τα αποθηκευμένα συναισθήματα που αδιάφορα ποδοπατούσες.
Κι όμως εμένα με ζεσταίνουν αν και τσαλακωμένα έχουν την αγάπη.
Μέσα στα μάτια σε κοιτώ, χαζεύω και θαυμάζω.
Δυο δάση τόσο μακρινά, στέκω κι αναστενάζω.
Πως πνίγηκαν αυθημερόν, στα λόγια των μνηστήρων.
Και χάσανε το χρώμα τους, για μένα ‘ναι τον ”είρων”…
