Γράφει η Μαρία Κουγιουμτζόγλου
Φέτος τις γιορτές θα τις περάσουμε μαζί εσύ κι εγώ…
Θα ζήσουμε το δικό μας παραμύθι, χαμένοι κι ερωτευμένοι, μέσα στο δικό μας κόσμο. Τον κόσμο ονείρου και της φαντασίας.
Μας κάνω εικόνα…
Καθισμένοι αγκαλιά μπροστά στο τζάκι, μ’ ένα κοινό ποτήρι κρασί, μπερδεύουμε τις σκέψεις μας, λέμε τα μυστικά μας και πλέκουμε μαζί τα όνειρά μας.
Κουρνιασμένη, σα χορτάτη γάτα στην αγκαλιά σου, απολαμβάνω τα χάδια σου στη ραχοκοκαλιά μου κι ακούω μεθυσμένη τη φωνή σου να λέει παραμύθια…
Μου λες πως μ’ αγαπάς και πως δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς εμένα και δεν αμφιβάλω γι’ αυτό, αλλά σε πιστεύω. Τόσο απλά…
Ναι… σ’ αγαπώ κι εγώ. Όσο δεν αγάπησα ποτέ κανέναν, πριν από σένα, πίστεψέ με κι εσύ και μη φοβάσαι ν’ αφεθείς. Τόσο απλά… Μπορείς;
Αμφιβάλεις και δε με πιστεύεις; Πως το ξέρω και πως είμαι σίγουρη;
Μα αγάπη μου… το ξέρω, γιατί σε καμία αγκαλιά δεν ταίριαξα ποτέ πριν τόσο καλά, όσο στη δική σου. Ποτέ πριν δεν ένιωσα ν’ ανήκω κάπου τόσο απόλυτα, ώστε να μη θέλω να βρίσκομαι πουθενά αλλού. Το ξέρω… γιατί ποτέ πριν από σένα, δε θέλησα καν, ν’ ανήκω κάπου.
Γι’ αυτό, άσε τα νάζια, τους φόβους και τις ανασφάλειες κι έλα πιο κοντά…
Αγκάλιασέ με… σφίξε με τόσο, ώστε να πονέσω, να αισθανθώ, να πειστώ, να καταλάβω. Μη μ’ αφήνεις μόνη, άδεια και μισή να κρυώνω και ν’ αμφιβάλω. Έλα ακόμα πιο κοντά και φίλα με αργά, υγρά, βασανιστικά. Ζέστανέ με, γέμισε το είναι μου, χόρτασέ με…
Θέλει θαλπωρή, αγκαλιά, πίστη, πληρότητα και πάθος το όνειρο για ν’ αντέξει και να μη χαθεί.
Τι κι αν έξω βρέχει, αν φυσάει ή αν χιονίζει…
Όταν εσύ κι εγώ, γυμνοί από πρέπει, δήθεν, ψέματα, εγωισμούς, κακό timing και κανόνες, ντυμένοι μόνο με αλήθειες κι έρωτα, χορεύουμε ένα αργό παθιασμένο μπλουζ, χαμένοι ο ένας μέσα στην ψυχή, το μυαλό, τη σκέψη και το βλέμμα του άλλου.
Έλα πιο κοντά… Μη χάνεις τη στιγμή μας! Αυτή τη μαγική στιγμή που τα έχουμε όλα και τα μπορούμε όλα. Τη στιγμή που όλα είναι δυνατά και που δεν υπάρχει τίποτα που δε γίνεται, τίποτα που δεν παλεύεται, τίποτα που δεν κερδίζεται. Τη στιγμή που γίνονται θαύματα, γιατί τα «θέλω» μας είναι πιο ισχυρά απ’ οτιδήποτε άλλο. Τόσο δυνατά, που δεν αφήνουν κανέναν και τίποτα να μπει ανάμεσά μας και να μας κρατήσει χώρια.
Η στιγμή, που ζούμε στο δικό μας κόσμο και στο δικό μας παραμύθι. Τον κόσμο του ονείρου και της φαντασίας. Εκεί που εσύ κι εγώ είμαστε «ένα», αχώριστοι κι ανίκητοι.
