Γράφει η Φλώρα Σπανού
Με λένε συναίσθημα, έτσι με ονόμασαν από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκα. Μου είπαν πως θα γεννιέμαι και θα ξαναγεννιέμαι συνεχώς και κάθε φορά θα έχω διαφορετική σημασία, κάθε φορά θα έχω διαφορετικό όνομα και κάθε φορά διαφορετική επιρροή στους ανθρώπους.
Είμαι, λοιπόν, το συναίσθημα και όσοι σας έχουν πει πως δεν υπάρχω σας έχουν πει ψέματα. Ή για όσους πιστεύετε πως δεν υπάρχω τότε είστε οικτρά γελασμένοι. Γιατί υπάρχω. Εφόσον υπάρχετε εσείς υπάρχω κι εγώ. Πηγάζω από μέσα σας σε όποια μορφή και αν με γνωρίζετε. Είτε καλή είτε κακή. Είμαι εκεί, πάντα, μες στην καρδιά σας και περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστώ. Ζω μέσα από τις φοβίες σας, μέσα από τις ανασφάλειές σας, μέσα από τις ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σας, μέσα από τα πάθη σας, μέσα από τα θέλω σας, μέσα από τα όνειρά σας. Έτσι, λοιπόν γεννιέμαι και αναπτύσσομαι σε κάθε έναν από εσάς και διαφορετικά. Παίρνω διάφορες μορφές και χρώματα αναλόγως την κατάσταση στην οποία εσείς βρίσκεστε. Αναλόγως την ένταση της στιγμής που ζείτε. Εσείς με διαμορφώνετε κι εσείς με σκοτώνετε. Ναι, πολλές φορές με σκοτώνετε ηθελημένα ή μη. Το γιατί δεν το γνωρίζω ακόμη αυτό είναι κάτι το οποίο εξαρτάται από εσάς.
Κάποιες φορές θα με γνωρίσετε με ένα άσχημο τσίμπημα στην καρδιά και θα είναι τότε που θα με ονομάσετε ζήλεια. Δεν θα είμαι ευχάριστο τότε γιατί η ζήλεια δεν είναι και το πιο όμορφο συναίσθημα του κόσμου. Θα σας κάνω να νιώσετε άσχημα, θα σας κάνω να νιώσετε λειψοί, θα σας κάνω να αισθανθείτε μειονεκτικά απέναντι στον άλλο. Γιατί αυτό που θα έχει εκείνος θα είναι αυτό που εσάς θα σας λείπει. Ή έτσι θα πιστεύετε τουλάχιστον. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είστε ικανοποιημένοι με ότι έχετε.
Κάποιες φορές θα αισθάνεστε πως ιδρώνετε, πως σας έχουν κοπεί τα γόνατα και ένα κρύο τρέμουλο θα διατρέχει όλο σας το κορμί. Θα είναι τότε που θα γεννιέται ο φόβος. Τότε που θα σας κόβεται η αναπνοή, τότε που αυτό που θα βιώνετε θα είναι κάτι πολύ άσχημο και οδυνηρό ίσως. Γιατί μαζί με τον φόβο μπορούν να συνυπάρξουν και πολλά άλλα άσχημα συναισθήματα. Εξαρτάται πως τον βιώνει κανείς. Δεν μ’ αρέσει όμως να είμαι ένα μαύρο συναίσθημα, έχω υπάρξει και καλύτερο.
Τότε που εσείς με κάνετε καλύτερο τότε που με ντύνεται με όμορφα και ζεστά χρώματα. Τότε που η καρδιά σας είναι ήρεμη και λαμπερή. Αυτό, συνήθως , γίνεται όταν κάτι καλό σας συμβαίνει και είναι τότε που αισθάνεστε όμορφα και καλά με τον εαυτό σας αλλά και με τους γύρω σας. Κάποιες φορές γίνεται και όταν εσείς κάνετε κάτι καλό σε κάποιον άλλον, τότε αλήθεια είναι που με εξυψώνετε σαν συναίσθημα. Γιατί γίνομαι η αγάπη που ανθίζει και γεμίζει τις καρδιές σας με χρώματα και αρώματα. Τότε χαίρομαι να υπάρχω.
Μην με αφήνετε να παίρνω τη μορφή της ζήλειας, της κακίας, του μίσους, να γίνομαι φθόνος και απελπισία. Προσπαθήστε να με αποδιώχνετε από αυτές τις μορφές μέσα από καλές πράξεις. Μέσα από κάθε καλή πράξη γεννιέμαι και γίνομαι ένα όμορφο συναίσθημα.
Τώρα τις γιορτές γεμίστε την καρδιά σας μονάχα με αγάπη και προσπαθήστε να βοηθήσετε με τον δικό σας τρόπο μεγάλο ή μικρό, δεν έχει σημασία, εκείνον που πιστεύετε πως το έχει ανάγκη. Είναι σημαντική η όποια βοήθεια και αν προσφέρετε. Μόνο κάντε το με αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο βαθύ, το πιο σημαντικό συναίσθημα στον κόσμο. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό. Σας το λέω εγώ το ίδιο το συναίσθημα. Γιατί μ’ αρέσει να γίνομαι η αγάπη. Εκείνη η αγάπη που κάνει την καρδιά σας να φτερουγίζει χαρούμενα και να κολυμπάει σε ήρεμα νερά. Να ονειρεύεται και να ελπίζει, να χαρίζει χαμόγελα και βλέμματα τρυφερότητας και αισιοδοξίας.
Ντυθείτε με αγάπη, ελπίδα, χαρά, αισιοδοξία, κατανόηση, ειλικρίνεια, ακόμη κι όταν σας τα στερούν όλα αυτά πάντα υπάρχει τρόπος να τα ξαναβρείτε. Γιατί μέσα από μια μικρή χαραμάδα μπορεί να περάσει έστω και μία μικρή δέσμη φωτός όσο απίθανο και αν ακούγεται.
