Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου
Δε ξέρω αν οι μεγάλοι έρωτες τελικά κοιμούνται μαζί η χώρια και δε ξέρω και αν υπάρχει λόγος να ψάξεις τι είναι αυτό που έχεις δίπλα σου.
Υπάρχουν αυτοί που ίσως κανείς μας δε μπορεί να φανταστεί γιατί δε ζουν μαζί όσο και να θέλουν και αυτό το λέω εγώ που υποστηρίζω σαν τρελή το “οποίος θέλει μπορεί, όποιος δε θέλει ψάχνει δικαιολογίες” .
Δε ξέρω γιατί οι άνθρωποι πρέπει τόσο πολύ να αναλύουμε τις καταστάσεις, τα θέλω και τα πρέπει.
Ίσως το μόνο που θα έπρεπε να υπάρχει στα πρέπει μας είναι να μη πληγώσουμε άθελά μας τους γύρω μας.
Όσο και να προσπαθούμε να εξηγήσουμε αυτό που νιώθουμε κάνεις δε μπορεί να το δει και να τι ζήσει στο πετσί του έστω και αν έχει περάσει παρόμοια κατάσταση.
Ας μη βάζουμε ταμπέλες λοιπόν στη κάθε εμπειρία μας.
“Ερωτας”, “Αγάπη”, “Για πάντα”, “Σεξ”!
Δεν βρίσκω το νόημα να χαλάει η μαγεία της κάθε κατάστασης, αυτή είναι και όσο χαμογελάς κρατά το.
Εκεί που θα σταματήσεις να χαμογελάς φύγε, τρέξε γιατί στη πορεία θα πονέσει περισσότερο.
Δε ξέρω λοιπόν αν οι μεγαλύτεροι έρωτες τις νύχτες κοιμούνται με το ίδιο πάπλωμα ή συναντιουνται κρυφά τα βράδια στις πλατείες ή ζουν με την απόσταση ανάμεσα τους.
Ξέρω πως όσο προσπαθείς να βρεις τον έρωτα απεγνωσμένα τόσο μπαίνεις σε μέτριες καταστάσεις για να περνάς απλά την ώρα σου.
Ζήσε ρε σαν να μην υπάρχει αύριο αλλά μη συμβιβάζεσαι, τίποτα νεκρό δεν αναστενεται.
