Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου
Ναι είμαι αντιδραστική, ναι δε χαϊδεύω κανενός τα αυτιά, ναι θα σου πω πιο είναι αντικειμενικά το σωστό και μετά κόψε το λαιμό σου.
Όχι δε μεγάλωσα και δεν έχω εμπειρίες ώστε να είμαι συμβουλάτορας αλλά απεχθάνομαι την ηλιθιότητα.
Ορκίζομαι πως δεν την αντέχω, βρίσκομαι εκτός εαυτού να λέω το αυτονόητα, αλήθεια νιώθω να μουδιαζω ολόκληρη.
Γεννήθηκα με νεύρα, πολλά νεύρα.
Και αδιαφορώ αν νομίζουν ότι είμαι κακιά.
Δεν είμαι κακιά ειλικρινής είμαι και ως γνωστόν η αλήθεια πονάει.
Δήθεν αγαπάμε, δήθεν μισούμε, δήθεν κάνουμε φίλους, δήθεν διαφημίζουμε την “ευτυχία” μας, δήθεν ζούμε με μόνη ανάγκη μια φανταχτερή προβολή σε όλους για το δήθεν που είμαστε.
Ίσιωσε λίγο κόσμε, τίποτα δε περιφέρεται γύρω από έναν, κανείς μας δεν είναι το επίκεντρο και εδώ που τα λέμε καλύτερα, στην ουσία κάνεις μας δε θέλει όλοι να ασχολούνται μαζί του, γιατί ο κόσμος είναι κακός ρε άνθρωπε ένα καλό Χίλια καλά.
Βάλε λοιπόν καλά στο μυαλό σου ότι το να ζεις αληθινά για εσένα είναι σημαντικότερο από την χαζή επίδειξη που νομίζεις πως έχεις ανάγκη.
Και μη με παρεξηγείς έτσι έμαθα και έτσι θα είμαι..
Όσο ζητάς τη γνώμη μου αν φέρεσαι βλακωδώς εγώ θα στο επιβεβαιώνω.
