Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη μαζεύεις ανθρώπους από φόβο μην μείνεις μόνη.
Οι πολλοί δεν ήταν ποτέ απόδειξη αγάπης. Οι πολλοί είναι κοινό. Είναι οι πρόθυμοι θεατές στις καλές σου μέρες και οι πρώτοι δραπέτες όταν αρχίσει να στάζει λίγο σκοτάδι από μέσα σου.
Να φτιάχνεις νησιά από ανθρώπους.
Μικρά. Λίγα. Αληθινά.
Ανθρώπους που να αντέχουν τη σιωπή σου χωρίς να τη φοβούνται. Που να μη χρειάζεται να είσαι συνεχώς δυνατή, αστεία, χρήσιμη ή “εύκολη” για να μείνουν. Εκείνους που δεν θα εξαφανιστούν μόλις πάψεις να βολεύεις την εικόνα που είχαν φτιάξει για σένα.
Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν το βάθος. Θέλουν σχέσεις γρήγορες, εύπεπτες, χωρίς ευθύνη. Θέλουν να υπάρχουν στη ζωή σου μέχρι το σημείο που δεν θα χρειαστεί να κουραστούν πραγματικά για σένα.
Κι όταν αρχίσουν τα δύσκολα, θα δεις πόσο γρήγορα αδειάζουν τα τραπέζια.
Γι’ αυτό να φτιάχνεις και γέφυρες.
Γέφυρες για να ενώνεις τα νησιά με τη στεριά και να μην εμποδίζεις κανέναν να φύγει. Όποιος θέλει να μείνει, θα μείνει χωρίς αλυσίδες. Κι όποιος θέλει να φύγει, να φεύγει χωρίς να χρειάζεται να γκρεμίσεις τον εαυτό σου για να τον κρατήσεις.
Μην κυνηγάς παρουσίες που υπάρχουν μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά. Να εμπιστεύεσαι εκείνους που έμειναν όταν δεν είχες τίποτα εντυπωσιακό να προσφέρεις πέρα από την αλήθεια σου.
Κι αν κάποτε κάποιοι επιστρέψουν…
Κάνε ό,τι αντέχουν οι αντοχές σου.
Αλλά να θυμάσαι κάτι. Δεν γυρίζουν όλοι επειδή κατάλαβαν την αξία σου. Μερικοί γυρίζουν επειδή ο κόσμος εκεί έξω είναι πολύ πιο ψυχρός απ’ όσο φαντάζονταν και ξαφνικά θυμήθηκαν τη ζεστασιά που άφησαν πίσω τους.
Η ζωή δεν χρειάζεται πλήθη.
Χρειάζεται λίγους ανθρώπους που όταν κάθεσαι δίπλα τους δεν νιώθεις μόνη.
Κι αυτοί, πίστεψέ με, είναι σπανιότεροι κι από αγάπη.
