Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Και να που φτάσαμε στα τέλη του Δεκέμβρη. Μία επεισοδιακή χρονιά τελειώνει σιγά-σιγά.
Για όλους μας που αντέξαμε.
Και θέλω να σου ομολογήσω τώρα κάτι, κάτι που ίσως νιώθεις κι εσύ, το έχεις παραδεχτεί πολλές φορές αλλά έχεις σταματήσει να το δημοσιοποιείς γιατί δεν αλλάζει τίποτε γύρω σου…
Όμως ειλικρινά κουράστηκα…
Έχω μπουκώσει αναπροσαρμογές, παρατάσεις καί τσιτάτα για γενναίους με μεγάλα λόγια για την περιβόητη νέα ζωή και καινούργια χρονιά που έρχεται…
Αλλά και με σένα φίλη μου. Με σένα που περίτρανα δηλώνεις ότι έχεις καταφέρει κι είσαι εδώ, επιβιώνεις, προχωράς με κάθε συνθήκη με πείσμα και θέληση αλλά έχεις γλυτώσει λες από έρωτες καί άλλα τελώνια. Σου τελείωσε Είσαι ανεξάρτητη λες, απλώνεις την αρίδα σού κάθε βράδυ στο άδειο από τη μισή μεριά του διπλό σου κρεβάτι, μου το παίζεις αρχηγόπουλο και σούπερ ήρωας πού δεν έχει ανάγκη κανέναν, διατίθεσαι υπό όρους χρονικούς και ποσοτικούς, χωρίς πολλά-πολλά για τη χαρά της στιγμής ή και για την βιολογική σου ανάγκη πού τώρα τελευταία ολωσδιόλου ανακάλυψες ότι έχεις και εσύ εκτός από τα αρσενικά απέναντι..
Αλήθεια όμως τώρα αυτό είναι ζωή;
Για αυτό ήρθαμε εδώ λες; Για να περνάμε καλά, να πιστεύουμε μόνο στην πλάτη και στα πόδια μας, να πνιγούμε ανάγκες για αγκαλιά και αφήνομαι, για στοργή φροντίδα, αφοσίωση και λύσιμο, για όλο αυτό το πολύ θηλυκό που κουβαλάμε και κρύβουμε τόσο βαθιά μας γιατί κάποιος κάπου κάποτε τα ποδοπάτησε ή τα εκμεταλλεύτηκε για προσωπικό όφελος;
Ακόμη κι έτσι να έγινε όμως ποιος σου είπε και σένα και μένα, γιατί για να στα γράφω στο ίδιο καζάνι βράζουμε, ότι η ζωή είναι στρωμένη άνθη με πριγκιπόπουλα με άλογα που αναζητούν διακαώς την εσένα ιδανική τους μέσα στο αναρίθμητο πλήθος για να σου λύσουν τα άλυτα προβλήματα της ύπαρξής σου;
Ε λοιπόν όχι δεν είναι έτσι καλή μου και το ξέρουμε και κι δύο.
Και η λύση δεν είναι σίγουρα η υψωμένη παντιέρα του “εγώ δεν έχω ανάγκη κανέναν”
Η λύση είναι η παραδοχή ότι είμαστε ολόκληρα αλλά ημιτελή αθροίσματα, θραύσματα φτιαγμένα από θαύματα, που ήρθαμε εδώ για να γίνουμε και σύντροφοι.
Για να μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε, να εμπνευστούμε μαζί ή και εξαιτίας κάποιου.
Που θα μας πάει πιο μακριά, που θα βρεθεί εκεί δίπλα όταν αποφασίσουμε να γδυθούμε από τον μανδύα του εγώ τα καταφέρνω όλα πάντα,, που θα γίνει υποστήριξη και αγκαλιά χωρίς σχόλια και κριτική όταν ο κόσμος εκεί έξω γίνεται απίστευτα τρομακτικός και ξένος, που θα λυγίσουμε μπροστά του άφοβα και λυτρωτικά. Για να σηκωθούμε ξανά να συνεχίσουμε όχι σαν επιλήσμονες αλλά σαν νικήτριες γιατί και η νίκη γίνεται κενή και κούφια όταν δεν έχεις να την μοιραστείς με κάποιον…
Για αυτό και γω φέτος θα σου ευχηθώ αυτό ακριβώς:
Αφού γίνηκες ήρωας της ζωής σου, αφού έφτασες ως εδώ σώα και αβλαβής έστω φαινομενικά, να ζήσεις επιτέλους τη συντροφικότητα που θες, που έχεις ανάγκη μέσα σου και ξορκίζεις έξω σου. Από φόβο ή ό,τι άλλο…
Να ερωτευτείς μωρέ ξανά σαν να ξύπνησες ένα πρωί μετά από παρατεταμένη ύπνωση εφηβείας, να σου επιτρέψεις τον ενθουσιασμό, το φτερούγισμα από μέσα, το ασανσέρ στο καρδιοχτύπι. Αφέσου να εκπλαγείς πριν πληγείς…
Έτσι αντέχονται πολλά ζόρια ξέρεις…
Έτσι η Γη μπορεί να συνεχίζει να γυρίζει και σύ πάνω της να την αλωνίζεις με τα κέφια σου και να μην πτοείσαι γιατί όλα θα φαντάζουν προκλητικά υποφερτά!
Κάνε το “να” τής ευχής μου “θα” τής πράξης ύπαρξης σου.
Και ζηστο. Φέτος.
Καί άσε ιούς να φοβερίζουν γιατί εσύ έτσι θα είσαι πραγματική Υπερήρωας!
ΥΣ Όσο για σένα που τώρα διαβάζεις αυτές τις αράδες και νιώθεις ότι ίσως απευθύνονται σε σένα, σωστά κατάλαβες, απευθύνονται.
Γι’ αυτό βγες από το κάδρο και το κουτάκι ασφαλείας σου κι έλα νά δούμε τι έχουμε να ζήσουμε εμείς οι δύο επιτέλους…
ΥΣ2 Καλή χρονιά αλήθεια είπαμε;
