Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος.
Θεέ μου βοήθα με! Μόνο ερωτήματα έχω κι ούτε μια απάντηση.
Πώς να ξεφύγεις από την μοίρα κι από το αναπόφευκτο;
Πώς να πας ενάντια στην ορμή του έρωτα και στη θύελλα της αγάπης;
Πώς λες αντίο σε αυτό που λαχταράει η ψυχή σου και πώς, γαμώτο, να αδιαφορήσεις, όταν σου καίει ο πόθος το κάθε κύτταρο σου;
Τι κάνεις όταν δεν βγαίνει το “μαζί”, αλλά εσύ για αυτό το “μαζί” πεθαίνεις;
Τι κάνεις όταν υψώνεται βουνό μπροστά στο πιο μεγάλο σου όνειρο και δεν μπορείς να το δεις κατάματα και να το ανταμώσεις;
Τι κάνεις όταν αυτό που έχεις να παλέψεις είναι βέβαιο πως θα σε διαλύσει, μα το ίδιο σε διαλύει η σκέψη της φυγής;
Πώς καταπίνεται το άδικο και πώς ρε πούστη μου γίνεται χαλάλι;
Πώς να κλείσουνε τα βλέφαρα, όταν η νύχτα γίνεται φονιάς και σε πυροβολεί στον κρόταφο;
Πώς να καμωθείς τον δυνατό και να πας πιο πέρα, όταν μακριά της είσαι αδύναμος;
Τι κάνεις όταν η λογική σου λέει «αποκλείεται», μα η καρδιά σου σαν την τρελή σκιρτάει;
Τι κάνεις όταν όλα γύρω σου φωνάζουν «φύγε», αλλά όλα τα μέσα σου ουρλιάζουνε «μείνε»;
Όταν ο πόλεμος είναι χαμένος πριν καν αρχίσει, πώς να ριχτείς στην μάχη;
Πώς λες αντίο σε αυτό που λαχταράει η ψυχή σου που όμως ξέρεις καλά πως αν μείνεις, θα σε αποτελειώσει;
Θεέ μου βοηθά με!
