Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Εγώ που λες, τα κατάφερα! Με έπεισα ότι δεν υπήρξες ποτέ!
Τώρα μπορώ να προσποιηθώ πως δεν με νοιάζει πού είσαι, δεν με νοιάζει τι κάνεις!
Τώρα μπορώ να σου πω πως η ζωή μου προχωράει, πως είμαι ευτυχισμένη, πως έχω πια την ισορροπία που τόσο μου έλειπε.
Δεν κλαίω πια για εσένα. Δεν σε αναζητώ. Δεν αναρωτιέμαι για τίποτα δικό σου.
Δεν θυμάμαι καν, αν υπήρξες.
Κι έρχονται και κάτι βράδια σαν το αποψινό που φωνάζω το όνομά σου τόσο δυνατά που σκίζονται τα σωθηκά μου.
Βράδια σαν το αποψινό που καταπίνω τα δάκρια ένα ένα κι απαιτώ να στεγνώσουν άμεσα από το πρόσωπό μου. Είναι εκείνα τα βράδια που σε ψάχνω στα μεθύσια μου και στους περαστικούς.
Είναι εκείνο το χαμόγελο που έρχεται αυθόρμητα όταν σε θυμάμαι, όταν γυρνάς απρόσκλητος στο μυαλό μου. Είναι εκείνη η ταραχή που ένιωθα από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή μας.
Έφυγες, εφυγα, με πόνεσες, σε πόνεσα, έκλαψα, έκλαψες, με εκδικήθηκες, σε εκδικήθηκα.. σκορπίζεσαι, σκορπίζομαι.
Παράλληλες ευθείες που δεν θα συναντηθούμε;
Παράλληλες ζωές μέχρι τη στιγμή που δεν θα μπορέσω να καταπιώ άλλα δάκρια. Δεν θα μπορέσω να προσποιηθώ άλλο την ευτυχισμένη. Δεν θα μπορέσω να μην φωνάξω το όνομά σου.
Εγώ, που τα κατάφερα να με πείσω πως δεν υπήρξες ποτέ, συγχωρώ ξεχνώντας.. τους πάντες, εκτός από εσένα αγάπη μου!
Εσένα, ούτε σε συγχωρώ, ούτε σε ξεχνώ.
Γιατί εσένα, σε βρίσκω στα μεθύσια μου. Γιατί για εσένα σκορπίεμαι.
Γιατί αν ξεχάσω εσένα.. θα πρέπει να ξεχάσω κι εμένα!
