Γράφει η Πράξια Αρέστη
Προσπαθώντας συνεχώς να αγγίξουμε την εξωτερική τελειότητα, αυτήν με την οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς στα κοινωνικά δίκτυα, χάνουμε την εσωτερική μας ελευθερία. Γινόμαστε σκλάβες ψεύτικων και πλαστικοποιημένων προτύπων που όσο και να τρέχουμε, ποτέ δε θα καταφέρουμε να φτάσουμε. Και δε χρειάζεται να τα φτάσουμε, δεν υπάρχουν καν σε πραγματικό χρόνο για να τα φτάσουμε.
Η γυναίκα με την τέλεια εξωτερική εμφανίση δε σημαίνει ότι είναι η ευτυχισμένη γυναίκα. Ένα κλικ για μια φωτογραφία διαρκεί ένα δευτερόλεπτο και η ζωή είναι πολλά παραπάνω από ένα στιγμιαίο κλικ.
Το κυνήγι για την τελειότητα κοστίζει σε χρόνο, χρήμα και ψυχική δύναμη. Πολλές φορές κοστίζει περισσότερο απ’ όσο αντέχουμε κι αυτό μας οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο προβλημάτων που οι ίδιες δημιουργούμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Ναι, θα ξοδέψουμε κάποια λεφτά για την εμφάνισή μας, αν και όποτε το θέλουμε, αρκεί να ακολουθούμε τα δικά πρότυπα ομορφιάς και όχι αυτά που μας πλασάρουν αδιακόπα διάφορα μοντέλα και influencers.
Τι με κάνει εμένα να νιώθω όμορφα; Τι με κάνει να νιώθω άσχημα; Όχι, με βάση αυτό που βλέπω στο κινητό μου, όχι με βάση τη γνώμη των άλλων, αλλά με βάση τα δικά μου στάνταρ. Πόσο πολύ αγαπώ τον εαυτό μου, έτσι ώστε να νιώθω άνετα με τα έξτρα κιλάκια μου, με την κυτταρίτιδα, με τη χαλάρωση του δέρματος, με τις ραγάδες…
Όλες οι γυναίκες θέλουν να νιώθουν όμορφες. Και το πώς νιώθουμε, αν δεν είμαστε αρκετά δυνατές, πηγάζει κυρίως από την αγάπη που δεχόμαστε από τους άλλους ξεκινώντας από τις γονείς, το σχολείο και καταλήγοντας στην ερωτική μας κατάσταση. Θα έπρεπε να πηγάζει από την αγάπη που έχουμε οι ίδιες για τον εαυτό μας. Όμως, πολλές φορές, αυτό θέλει πολλή δουλειά για να το πετύχουμε.
Μεγαλώνοντας κάθε γυναίκα δίνει μία μάχη με το χρόνο. Βλέπουμε την ομορφιά μας να χάνεται και παθαίνουμε αρχικά ίσως ένα μικρό ή μεγάλο σοκ. Το θέμα είναι πόσο γρήγορα θα ανακάμψουμε από αυτό το σοκ και πόσο γρήγορα θα δεχθούμε τη φυσική εξέλιξη των πράγματων, χωρίς να σημαίνει ότι θα αφεθούμε εντελώς στο έλεος του χρόνου.
Πότε θα σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με αυτά το “τέλεια” μοντέλα που βλέπουμε στα κοινωνικά μας δίκτυα. Πότε θα καταρρίψουμε, μέσα μας πρώτα, τα κλασικά στερεότυπα ομορφιάς για να περάσουμε στο στάδιο της απελευθέρωσης και μετά να μεταφέρουμε αυτή την αντίληψη και στα νέα κορίτσια.
Πότε θα αγαπήσουμε τις “ατέλειες” μας και να καταλάβουμε ότι αυτές μας κάνουν όμορφες και ξεχωριστές; Φανταστείτε δηλαδή ένα κόσμο όπου όλες οι γυναίκες θα ήταν σχεδόν οι ίδιες. Όπως βλέπουμε δηλαδή να συμβαίνει στα κοινωνικά δίκτυα. Ίδιες περίπου αναλογίες σώματος, ίδια μύτη, ίδια χείλη, ίδιο μέγεθος στήθος.
Η διαφορετικότητα κάνει τη διαφορά. Κι αυτή τη διαφορετικότητα πρέπει να την αγκαλιάσουμε και να την δεχθούμε, ξεχνόντας τα πρότυπα ομορφιάς που μας έχουν καρφώσει στο μυαλό μας με χρόνια πλύση εγκεφάλου. Γιατί στην πραγματικότητα αυτή η διαφορετικότητα είναι το φυσιολογικό και το φυσικό.
Με τρίχες ή χωρίς τρίχες, με μεγάλα φρύδια ή μικρά, με κοιλίτσα ή κοιλιακούς, με κυτταρίτιδα ή χωρίς, με ρυτίδες ή χωρίς, αυτό το καλοκαίρι το μόνο που πρέπει να κάνουμε, είναι να πάρουμε το σώμα μας και να πάμε σε κάποια παραλία να απολαύσουμε τη θάλασσα και τη ζωή μας χωρίς να νοιαζόμαστε για το τι θα πουν οι άλλοι. Σημασία έχει τι λέμε και τι νιώθουμε εμείς.
Ας απολαύσουμε τη ζωή τώρα με το σώμα που έχουμε τώρα γιατί αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τη ζωή, δε θα τον αγαπήσει κανείς.
