Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Οι μέρες μας δύσκολες.
Οι ζωές μας δυσκολότερες.
Όλη μέρα οι υποχρεώσεις τρέχουν. Κι εσύ;
Παλεύεις μέσα στη δίνη της ζωής.
Και το βράδυ, μόνος, κουρασμένος, απελπισμένος, άδειος πέφτεις στο κρεβάτι απλά για να ξεκουράσεις το σώμα σου.
Την ψυχή σου κάθε πότε την ξεκουράζεις;
Κάθε πότε λες ένα μπράβο σε σένα;
Σέβεσαι τον εαυτό σου;
Αγαπάς τον εαυτό σου;
Χτυπάς εσένα στην πλάτη, να σου πεις μπράβο;
Ποτέ μου λες, γιατί δεν προλαβαίνεις.
Ποτέ μου λες, γιατί δεν το σκέφτεσαι.
Δεν γίνεται να θέλεις να σε σέβονται οι άλλοι, αν δεν σέβεσαι εσύ, εσένα.
Δεν γίνεται να ζητάς την αγάπη αν δεν αγαπάς εσύ τον εαυτό σου.
Ξύπνα! Κοιτάξου στον καθρέφτη, πες ένα μπράβο, ένα ευχαριστώ σε σένα.
Δεν σου λέω να παρατήσεις τα πάντα.
Σου λέω να αγγίξεις εσένα. Να προσέξεις εσένα.
Ξέρω δεν έχεις χρόνο.
Δεν θέλει πολύ χρόνο, στιγμούλα θέλει, ένα βλέμμα στη θάλασσα.
Στιγμούλα θέλει, μια βόλτα με το αυτοκίνητο, μόνος σου.
Στιγμούλα θέλει, να μυρίσεις ένα λουλούδι.
Στιγμούλα θέλει, μια αγκαλιά στον εαυτό σου.
Μικρές στιγμούλες που θα σε κρατάνε ζωντανό.
Μικρές στιγμούλες που θα χτίσεις την ευτυχία σου.
Και ξέρεις ε; Η ευτυχία φαίνεται και τραβάει σαν μαγνήτης την ευτυχία.
Η μια έρχεται πίσω απο την άλλη.
Η ευτυχία φέρνει γύρω σου ανθρώπους που θέλουν να τη μοιραστούν μαζί σου.
Θα φέρει όμως και εκείνους που θα έρθουν κοντά σου, για να στην κλέψουν.
Εσύ όμως θα είσαι πλέον δυνατός και θα δίνεις εσύ αυτό που θέλεις.
Κομματάκι κομματάκι, σταλιά σταλιά.
Τόσο ώστε να μην χάσεις ποτέ ξανά τον αυτοσεβασμό σου, τόσο ώστε να κερδίζεις τον σεβασμό των άλλων.
