Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Πριν καιρό σε έβγαλα από τη ζωή μου. Τώρα σε βγάζω και από τη σκέψη μου!
Τι να το κάνω μάτια μου;
Τι να το κάνω μάτια μου που οι αγκαλιές σου έγιναν θηλιές σφιχτές που με έπνιξαν;
Tι να το κάνω μάτια μου που τα χάδια σου τα τρυφερά γίναν αναμνήσεις γεμάτες πικρή απορία;
Τι να τα κάνω μάτια μου τα σεντόνια που από τον ιδρώτα σου ποτίστηκαν με τη δυσοσμία της υποκρισίας σου;
Τι να τις κάνω μάτια μου τις συζητήσεις μας μέχρι το σούρουπο εκείνα τα 10 λεπτά ακόμα που γίνονταν 20 και ζήταγαν και άλλη αναβολή , μην τάχα και τελειώσει η ζωή ολάκερη ;
Τι να τις κάνω τις βόλτες στα κάστρα, σε μέρη μυθικά που τελικά μου μάθαν πως οι μύθοι δεν έχουν ούτε ένα ψεγάδι αλήθειας;
Τι να τα κάνω τόσα γράμματα με μούσα και πρωταγωνίστρια εμένα που τελικά ο ρόλος μου αποδείχτηκε κομπάρσου με σεναριογράφο εσένα, στο δικό σου θέατρο του παραλόγου;
Τι να τις κάνω μάτια μου εκείνες τις ματιές, που με θράσος ξεγελούσαν ακόμα ένα τους θύμα;
Τι να τα κάνω μάτια μου τα λουλούδια που έσκυβες και έκοβες στους γκρεμνούς όταν τελικά το μόνο που μου πρόσφερες ήταν το ψέμα ενός δειλού;
Τι να τα κάνω μάτια μου τα παντελόνια που φορούσες, που αποδείχτηκες από εκείνους που δεν τα τιμούν;
Τι να τα κάνω τα μαντήλια τα αλαβάστρινά που μου χάριζες πως τάχα ταίριαζαν με τα μάτια μου, που τελικά δεν ήταν παρά μόνο φτηνά χαρτοπετσετάκια.
Τι να τις κάνω μάτια μου τις προσευχές στο θεό υπερ μας αφού και εκείνον τον Μέγα βάλθηκες να ξεγελάσεις.
Τι να τα κάνω μάτια μου τα όνειρα για να κοιτώ ψηλά, όταν χειριστής στα μηχανήματα κατεδάφισης ήσουν εσύ ο ίδιος;
Τι να την κάνω την καρδιά που έσπασε και ότι κόλα και αν της βάλω, το κρύσταλλο σμπαράλια έχει γίνει;
Τι να το κάνω μάτια μου τέτοιο πάθημα μάθημα;
Μόνο ευχή και προσευχή ούτε στον εχθρό μου να μη γίνει!
