Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πάντα σε χάζευα, πάντα εσένα χάζευα εκείνες τις όλο φασαρία νύχτες σου μα και ακόμα και στην απόλυτη ησυχία σου. Δεν με ένοιαζε τι έκανες, πώς και γιατί παρά μόνο να στέκομαι εκεί και να σε χαζεύω σε κάθε μια σου κίνηση, στην απόλυτη σου ηρεμία.
Εκεί χωρίς να ανασαίνω για να μην χαλάσω με το θόρυβο της ανάσας μου την στιγμή, την κάθε μια στιγμή σου που αμέσως γινόταν δικιά μου, δικιά μου γεμάτη ευτυχία που απλά υπήρχες.
Δεν με ρώτησες ποτέ γιατί δεν κοιμάμαι τα βράδια παρά μόνο στέκομαι και σε χαζεύω με τα μάτια ορθάνοιχτα, σε απόλυτη ετοιμότητα μην τύχει και χάσω κάποια σου στιγμή.
Δεν σε ένοιαξε γιατί ξέρω πως μόνο στον απόλυτο έρωτα οι στιγμές αυτές είναι μοναδικές, ενός που δεν χωράνε άλλοι εκεί, κάνεις παρά μόνο μια ανάσα που είναι ικανή να σε κάνει να πετάξεις, να ξεφύγεις από το καθετί ίδιο και συνηθισμένο.
Εκεί για πάντα, εκεί μόνο, να σε χαζεύω!
