Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και να τώρα που κλείνει και αυτό το κομμάτι ζωής..
Ποιόν τρόπο να βρώ ώστε να σου ξαναπώ σε αγαπώ, με μία αγάπη ζωντανή και καθάρια, με μία αγάπη που φοβήθηκες να ξυπνήσεις.
Που το σ’αγαπώ μου αντηχεί έως τα βάθη του Αιγαίου και ξεσηκώνει τα κύματα παλεύοντας να έρθουν να σε βρούν και να σε κάνουν ζωντανό παραμύθι.
Ο έρωτας αγάπη μου, δεν είναι σωστός σε ξένες αγκαλιές. Αγκάθια έχουν, με κενό είναι ποτισμένες.
Και όλοι, όλα θυμίζουν εσένα. Κλείνω τα μάτια μου και αντικρίζω εσένα. Εσένα που ερωτεύτηκα την κάθε σου κίνηση, εσένα που αγάπησα όλα τα είδη του χαμόγελού σου. Ήθελα τόσο πολύ να έρθω να σου ψιθυρίσω ένα τελευταίο σε αγαπώ.
Μα ποιός θα με πάρει στα σοβαρά και ποιός θα με ακούσει. Η καρδιά μου χίλια κομμάτια μπροστά σου, έγινα ρεζίλι και παραμέρισα κάθε ίχνος εγωισμού, έσκυψα για να δεις πως μόνον την ευτυχία σου θέλω, γονάτισα μπροστά σου για να αισθανθείς εσύ το αφεντικό στου έρωτα το παιχνίδι.
Μαγική μου οπτασία, πόσο δύσκολο να σε ξεχάσω.
Μα καλά.. μωρέ ξεχνιέται ο αληθινός έρωτας;
Στα μάτια σου είδα ολόκληρο τον κόσμο μου, τα χαμόγελά σου με μέθυσαν και κάθε ημέρα ήθελα όλο και περισσότερο από εσένα.
Σαν μικρό παιδί, έτοιμο να παραδοθεί στην ζωή σου!
Αναρωτιέμαι μερικές φορές τί έπαθα μαζί σου. Και πάντα η ίδια απάντηση.
Βρήκα την ευτυχία σε εσένα, λάτρεψα όλες τις ατέλειες που νομίζεις πως έχεις! Και τί έχεις; Τί θα μπορούσες εσύ, να έχεις από ατέλειες;
Λίγο παραπονιάρης είσαι, μα αυτό ποτέ δεν με ενόχλησε. Ήταν ένα τόσο γοητευτικό σου στοιχείο!
Η υπερβολή στον έρωτα ποτέ δεν ήταν χαρακτηριστικό μου. Πάντα ήμουν λογική. Αγαπώ για πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Σε εσένα έχω ερωτευτεί, αγαπήσει, λατρέψει όσα είσαι, τις καλές και τις μη καλές σου πτυχές. Αλήθεια είναι, μέτριος και ανεπαρκής δεν είσαι πουθενά. Μα τί ατάκα ήταν και αυτή που ξεστόμισες εκείνο το μεσημέρι… ένιωσα να ζαλίζομαι από τον τρόπο που εξέφρασες κάτι τόσο άσχημο για εσένα.
Ένιωσα να θέλω να σε χαστουκίσω, να σε συνεφέρω, πώς είναι δυνατόν εσύ να είσαι μέτριος;
Σε έζησα στην κάθε σου στιγμή, στα καλύτερα και στα χειρότερά σου. Σπάνιο πετράδι είσαι, και όποια έχει την τύχη να την αγαπήσεις θα είναι η πιο τυχερή γυναίκα στον κόσμο! Πόσο την ζηλεύω εκείνην!
Τα χέρια μου είναι κρύα και ψυχρά, έχω μάθει να τιμώ την αγάπη στην ζωή και τώρα νιώθω άδικη. Άδικη και άτιμη, δίπλα σε ανθρώπους που τα λόγια τους είναι αληθινά, που η αγάπη τους είναι ειλικρινής… Και εγώ μια κούκλα πλαστική.. που της έχουν βάλει αυτή την ρημαδο μπαταρία, να λέει μόνον το όνομά σου και να κινείται μόνον στους δικούς σου ρυθμούς.
Δεν είναι έρωτας αυτό που αισθάνομαι για εσένα, ένα συναίσθημα που θα ξεθωριάσει σε λίγο καιρό.
Ξέρω τί είδα όταν σε πρώτο αντικρυσα. Ξέρω ότι ένιωσα θεά μπροστά στην μαγεία που εκπέμπουν τα μάτια σου.
Ένα “σε αγαπώ” είναι λίγο για να εκφράσει το καθετί μπροστά στην δική σου μαγεία.
