Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Γιατί να είναι τόσο δύσκολη η αγάπη; Γιατί οι άνθρωποι να την φοβόμαστε; Γιατί τρέχουμε μακριά της; Είναι μέρες που πονάει τόσο πολύ η μοναξιά. Οι μέρες που δεν έχεις κάποιον όταν γυρίσεις από την δουλειά. Οι μέρες που δεν είσαι καλά και χρειάζεσαι μια αγκαλιά, έναν άνθρωπο να σου πει πως όλα είναι καλά, πως είναι εκεί για εσένα.
Ποτέ δεν ζητούσα πολλά στον έρωτα.
Ήθελα απλώς ένα αληθινό, ατόφιο συναίσθημα. Ήθελα έναν άνθρωπο να περνάμε όμορφα. Να περπατάμε μαζί τα απογεύματα της Κυριακής σε μια παραλία και μετά να καθόμαστε να δούμε το ηλιοβασίλεμα, δίχως λόγια πολλά.
Να ξυπνάμε μαζί το πρωί και η εικόνα μου , με την τρελά αναμαλλιασμένη κόμη μου, να είναι κάτι αξιολάτρευτο στα μάτια του. Κάποιον που θα καταλαβαίνω μονάχα από το βλέμμα του το πόσο μ’ αγαπά, τι σκέφτεται ή αν πονά.
Έναν άνθρωπο να ηρεμεί την ψυχή μου, αυτό ήθελα πάντα. Να ηρεμεί την υπερανάληση που κάνω μέσα στο μυαλό μου. Να μπει μέσα στο κεφάλι μου και να διώξει όλες τις σκέψεις. Να μου πει πως τώρα θα είναι όλα εύκολα. Πως κάνω λάθος και ο πραγματικός έρωτας υπάρχει. Έναν άνθρωπο να είναι εκεί μαζί μου τα βράδια που καταρρέω και πονώ.
Έναν έρωτα, μιαν αγάπη που να ηρεμεί την ψυχούλα μου, αυτό είναι που έχω τόση ανάγκη. Όμως ο καιρός περνά κι εγώ βυθίζομαι ακόμη περισσότερο στην μοναξιά μου. Πέφτω ακόμη πιο πολύ, τόσο βαθιά. Πλέον το νιώθω, όλα αυτά που επιθυμεί η καρδιά μου τόσο πολύ δεν είναι ρεαλιστικά.
Δεν υπάρχουν. Δεν πειράζει, ποιος ξέρει ίσως σε κάποια άλλη ζωή, ίσως να είμαι τυχερή και η καρδιά μου να γνωρίσει την αληθινή αγάπη.
