Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Πραγματικά σε αγαπώ ως άνθρωπο.
Αγαπώ την ψυχή σου, την καρδιά σου, το χαμόγελό σου, τα μάτια σου, τον τρόπο που γελάς! Μου την δίνει όπως θυμώνεις, μα και αυτό με κάνει και χαμογελώ!
Τίποτα δεν παίρνω στα σοβαρά, η ζωή είναι ένα παιχνίδι! Μόνο την αγάπη παίρνω σοβαρά.
Αγάπη είναι να θαυμάζεις και να είσαι ερωτευμένος σε μία σχέση.
Πραγματικά σε έχω ανάγκη. Όχι από εκείνες τις ανάγκες που γατζώνεσαι σαν γάτα στα ρούχα του συντρόφου. Άλλωστε πνίγομαι, ψάχνω για αέρα όταν οσφριστώ μία υποψία εξάρτησης. Και σίγουρα όχι από εκείνες τις ανάγκες που χάνεις τον εαυτό σου και παραμελείς το νόημα της ύπαρξής σου.
Έχω ανάγκη όμως από την αγάπη. Όχι, Όχι, η αγάπη δεν μου οφείλει τίποτα. Πάντα ήταν τέλεια μαζί μου. Εκείνο όμως που μου οφείλει είναι το τρυφερό χάδι σου, το ζεστό σου φιλί, η αληθινή σου ματιά.
Να αγαπήσω εσένα σε κάθε σου επίπεδο, έχω ανάγκη.
Έχω ανάγκη να αγαπήσω την αγάπη!
