Γράφει η Νεφέλη
Κι όμως τώρα που ηρέμησε το ταραγμένο μου μυαλό και καταλάγιασαν η πίκρα και ο θυμός μπόρεσα να δω πιο καθαρά ό,τι δεν δεν έβλεπα όσο βρισκόμουν υπό την κυριαρχία τους.
Ήμουν σημαντική για σένα. Ένιωσες δυνατά. Πολλά συναισθήματα σε κυρίευσαν, με σκεφτόσουν μέρες και νύχτες, υπήρξα η καλημέρα σου και η καληνύχτα σου, το χαμόγελο σου.
Με πόθησες πολύ και πολλές φορές. Χάθηκες μέσα στην αγκαλιά και τα φιλιά μου. Τα λαχτάρισες και τα αναζήτησες απεγνωσμένα.
Ήρθαν στιγμές που με ήθελες πολύ, πάρα πολύ , που με είχες ανάγκη κι εγώ δεν ήμουν δίπλα σου.
Κι όμως ποτέ δεν με κατηγόρησες για αυτές μου τις απουσίες, ποτέ δεν μου ζήτησες να απολογηθώ γιατί καταλάβαινες τους λόγους αλλά και γιατί ήσουν πολύ περήφανος για να «αφήσεις» να φανεί η αδυναμία σου αυτή.
Τα καταλάβαινα όλα όμως από το βλέμμα σου. Πάντα με αυτό μου μιλούσες. Τα πολλά λόγια δεν τα ήθελες. Φειδωλός στα λόγια και στο άνοιγμα της ψυχής. Την προστάτευες όσο μπορούσες την ψυχή σου μωρό μου και καλά έκανες, γιατί είχε λαβωθεί πολύ στο παρελθόν.
Με λάτρεψες με τον δικό σου τρόπο. Πάλεψες με τους δικούς σου δαίμονες. Προσπάθησες να κρύψεις όλα τα γκρίζα και μελανά σημεία αλλά δεν τα κατάφερες.
Δεν φταις.Τώρα σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Μας προστάτευες. Πονούσες εσύ, για να μην πονέσω εγώ. Ώσπου κουράστηκες. Ένιωσες πως έπρεπε να τελειώσει η ιστορία μας, για να μην πονέσουμε και οι δύο ακόμη πιο πολύ αργότερα.
Βλέπεις εμείς όσο κι αν το παλέψαμε για να είμαστε μαζί, η μοίρα είχε τη δική της γνώμη. Δεν μας ήθελε. Από την αρχή μας το είπε, αλλά την αγνοήσαμε! Της πήγαμε κόντρα κι αυτή μας τιμώρησε! Μας άφησε να νομίζουμε πως την ξεγελάσαμε.
Μονάκριβε μου έρωτα, πολύτιμο στολίδι της ψυχής μου, δεν μου απομένει καμία άλλη επιλογή από το να «ελπίζω» πως αφού η μοίρα μας ένωσε την πρώτη φορά και είδε «πώς» είμαστε μαζί, θα το ξανασκεφτεί, θα μας ξανασμίξει και θα μας δώσει μια ευκαιρία ακόμη γιατί την αξίζουμε.
Μέχρι τότε όμως, γλυκέ μου, όμορφε μου, μωρό μου, να προσέχεις!
