Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Η μάνα δεν μας πίεζε να παμε στον ναό. Όμως μας εμαθε οταν πηγαίνουμε να έχουμε σκυμμένο το κεφαλι και να ακούμε. Δεν μας πίεζε να νηστεύουμε και να προσευχόμαστε συνέχεια, όμως μας εμαθε να ζητάμε συγχώρεση, καθε φορα που θα πηγαίναμε για μεταλαβιά. Ετσι μάθαμε την ταπεινότητα.
Δεν μας νήστευε απο ολα, έφτανε έλεγε να καταλάβουμε τι ακριβως ειναι η νηστεία. Δεν μας διάβαζε καθε μερα τη Βίβλο, μας εμαθε όμως πως ο Θεός ειναι παντού. Σε κάθε καλή πράξη, κάθε φορά που μια αγκαλιά ανοίγει, είναι στο στόμα κάθε καλου λόγου.
Βλέπω ανθρώπους να προσεύχονται με κατάνυξη όλη αυτη την Μεγάλη Εβδομάδα, δεν βλέπουμε όμως να συγχωρούν, ούτε να ζητούν συγχώρεση!
Βλέπω ανθρώπους να πηγαίνουν στον ναό όμως, βγαίνοντας εξακολουθούν να μην λένε καλημέρα στον γείτονα που αντικρίζουν καθε μερα.
Εξακολουθούν να κρίνουν και να μη νοιάζονται για τους άλλους. Δεν συγχωρούν αλλα καυχιούνται, δεν αγαπάνε με ανοιχτή καρδια, αλλά απαιτούν.
Βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για τον Θεό, αλλά ξεχνάνε όσα είπε. Βλέπω ανθρώπους να λατρεύουν τον Χριστό, όμως ξεχνάνε τα οσα μας Δίδαξε!
Ενας Χριστιανός δεν αρκεί να πηγαίνει στον ναό για να ειναι καλός,πρεπει να κουβαλάει και την εκκλησία μέσα του!
Ένας πραγματικά καλός άνθρωπος, δεν χρειάζεται καν να ειναι χριστιανός για να ειναι καλός.
Αντίθετα ένας καλός Χριστιανός πρέπει να είναι καλός ανθρωπος για να λέγεται καλός Χριστιανός, επειδη ο Χριστιανισμός διδάσκει την ταπεινότητα και την αγάπη, την καλοσύνη και τη συγχώρεση.
Καλή Αναστάση ψυχής!
