Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Πώς γίνεται να επιστρεφεις μόνο τις στιγμές που εγώ πονάω;
Αφουγκράζεσαι τον πονο μου; Νιώθεις την θλίψη μου, ή απλά ταυτίζονται οι συγκυρίες της ζωής που που τις βαφτίζουμε σημάδι; Άλλες φορές τα ρίχνεις στο κάρμα, κι από αυτό, δεν ξέφυγε κανεις. Άραγε συγκυρία ή νιώθεις την θλίψη μου κι απόψε;
Δεν εψαξες ποτέ για ευθύνες ανάμεσα μας αν και ήξερες τα λάθη σου. Άλλωστε σε ποιον αρέσει να δέχεται τα λάθη του, να ζητάει συγγνώμη και να λέει ευχαριστώ;
Είχαμε υποσχεθεί ότι στον έρωτα δεν θα πουμε ευχαριστώ και συγγνώμη!
Θα το ζήσουμε με την μηχανή αναμμένη στο φουλ, χωρίς όρια ανάμεσα μας τείχη και εγωισμούς. Χωρίς συγγνώμη χωρίς ευχαριστώ! Άλλωστε πώς αλλιώς θα επιβιώσει ο μεγάλος έρωτας; Μόνο στο τέρμα μπορεί να ζήσει!
Κι όταν πατάς γκάζι στον έρωτα, ξεχνάς και να ζητήσεις συγγνώμη για τα λάθη σου, ξεχνάς και να πεις ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιράστηκες, ξεχνάς και τα λάθη σου. Για τα λάθη που έκανες για να δείξεις την αγάπη και για εκείνα που δεν έκανες, από τον υπέμετρο εγωισμό σου! Και την κρατήσαμε την υπόσχεση μας για λίγο τόσο όσο είχε διάρκεια ο έρωτας!
Και μετά;
Απλά μια μέρα άνοιξες την πόρτα και δεν έριξες καν κλεφτή ματια. Δεν κοίταξες ούτε από το καθρέφτη του αμαξιου σου ενώ ήξερες ότι ήμουν ακριβώς πισω σου. Και εγώ σε κοίταζα.
Δεν μιλαγα, δεν έκλαψα, δεν φωναξα!
Σιωπησα! Ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα κλείσω την πορτα για να αποτρέψω το φευγιό σου;
Ούτε ευχαριστώ, ούτε συγγνώμη! Είχα κρατήσει τον όρκο τιμής μας! Εγώ που σε ήθελα όσο τιποτα αλλο δίπλα μου!
Δεν σε κράτησα με φτηνές δικαιολογίες, σε κοίταζα απλά να απομακρύνεσαι, δεν ξανά θυμήθηκα ποτέ τις καλές μας στιγμές!
Δεν τις έκλεισα καν σε κουτάκι για να της ανοίξω κάποια στιγμή αργότερα! Τις διέγραψα, όχι γιατί δεν σε αγάπησα!
Τις διέγραψα επειδή σε αγάπησα, επειδή κράτησα τον όρκο μας και δεν ήθελα να τον σπάσω. Φοβόμουν αν ανοίξω το κουτάκι θα έφευγαν με βία χιλιάδες ευχαριστώ και απειρα συγγνώμη!
Δεν σε λησμονησα ποτέ! Παρά μόνο κάποια βράδια μοναξιάς αναζητουσα την παρεα σου και πάλι δεν σε φωναξα.
Τι αστεία παιχνίδια που παιζει η ζωή. Σε κάθε πονο ερχεσαι ξαφνικά σαν σίφουνας και έτσι φεύγεις. Σε κάθε θλίψη δίνεις το παρων, στα χειρότερα δεν με ξέχνας!
Σήμερα λοιπόν που σε σκέφτηκα πάλι, δεν ένιωσα ούτε θυμό, ούτε οργή, ούτε όμως νοσταλγία.
Σήμερα εσπασα τον γόρδιο δεσμό μεταξυ μας και έκλεισα τον κύκλο μας!
Ελευθερώθηκα, ανοίγω όλα τα κουτακια μου και αφήνω τις αναμνήσεις να με αιφνιδιασουν!
Σήμερα διαγράφω και τις κακές μας στιγμές, σήμερα διαγράφω και εσένα!
Σήμερα με ελευθερώνω..
