Γράφει η Νεφέλη
Μου ζήτησες να μείνουμε δύο καλοί φίλοι κι εγώ μετά από την πρώτη ψυχρολουσία, με παγωμένη καρδιά, σου απάντησα πως σέβομαι την επιθυμία σου. Αλήθεια τι έπρεπε να σου πω;
Έπρεπε άραγε εκείνη τη στιγμή να σου απαντήσω αλλιώς;
Αυτή η σκέψη τριγυρνά διαρκώς μέσα στο μυαλό μου.
Όμως αναρωτιέμαι τι να σου έλεγα; Πως με έκανες κομμάτια όταν ξεστόμισες αυτή τη φράση;
Πως πάγωσε το αίμα που κυλούσε μέσα μου εκείνη τη στιγμή;
Πως το μυαλό έμεινε κολλημένο και δεν μπορούσε να σκεφτεί;
Κι έτσι μάζεψα την λαβωμένη υπερηφάνεια μου και αποχώρησα. Κρύφτηκα καλά από όλους κι όλα , και προσπαθώ να ξαναβρώ τη δύναμη να σταθώ όρθια.Δεν μου είναι εύκολο. Με πονά όλο αυτό.
Μόνη αυτή τη φορά. Χωρίς εσένα μέσα στη ζωή μου και στη καθημερινότητα μου.Κάποιες στιγμές λυγίζω και θέλω να σου πω την αλήθεια.
Θέλω να σου πω ότι στην ηλικία και στη θέση που βρίσκομαι , όταν ερωτευτείς ,δύσκολα μπορείς να ξεχάσεις και να ξεπεράσεις.
Όχι μωρό μου δεν μπορώ να σε δω σαν φίλο και δεν θέλω!
Προτιμώ να φύγω εντελώς από τη ζωή σου. Να μη σε βλέπω, να μη σε ακούω, να μη ξέρω τι κάνεις και πως περνάς και το κυριότερο αν μπήκε κάποια άλλη στη ζωή σου.
Προτιμώ την άγνοια γιατί εγώ σαν φίλο δε σε είδα πότε.
«Εγώ σε ερωτεύτηκα, με ό, τι συνεπάγεται η λέξη αυτή κι εκεί θέλω να μείνω.»
Μαζεύω τα κομμάτια μου λοιπόν και προχωράω ψιθυρίζοντας μυστικά στον εαυτό μου. «Καλά να πάθεις.Μεγάλη γυναίκα είσαι, ας πρόσεχες». Θα περάσει κι αυτό καρδιά μου, θα περάσει.
